In de weekendbijlage van de VK stond een leuk artikeltje over de open dagen bij kleine NL bierbrouwers. Kleine brouwerijtjes zijn enorm in opkomst, en er komen reuze lekkere bieren vandaan. De brouwerij die ons het meeste aansprak was De 7 Deugden onder de rook van Amsterdam: een pas gestarte brouwerij, met een maatschappelijke functie. Er werken namelijk mensen voor wie de reguliere arbeidsmarkt een brug te ver is.
Vorig jaar gingen we (vriendin R en ik) naar een wijngaard, jawel ook in Nederland, vorige week dronken we een ferme borrel bij Museum Van Kleef , dus een bierbrouwerij paste perfect in het plaatje.
Zaterdagochtend bakte ik een paprikafrittata, kocht verse pistoletjes bij de bakker, en bij gebrek aan een picknickmand pakte ik bordjes, brood, frittata en servetten in in mijn felgroene plastic wasmand. Gezien de te verwachten biercomsumptie liet ik het flesje wijn maar thuis ;-)
R werd opgehaald op Den Haag CS, een zoektocht door de auto leerde ons dat de TomTom daar toch echt niet lag, maar aangezien R inmiddels aardig met mijn iPhone overweg kan, voldeed googlemaps ook. En Osdorp kan ik gelukkig zonder TomTom ook nog wel vinden.
Osdorp zelf.... wat moet ik ervan zeggen. Rijen en rijen foeilelijke flats, een winkelcentrum waar je nog niet dood gevonden wil worden. In de zon die heerlijk scheen gisteren, was het nog wel wat, maar feitelijk is het een vreselijk oord. Het grappige is wel dat als je er eenmaal doorheen bent, je ook acuut verzeild raakt in de polders onder Amsterdam: boerderijen - redelijk scheefgezakt - slootjes, koeien en paarden, en het ouderwetse dorpsgevoel van vroeger.
We reden langs de brouwerij, genoten nog even van het absurde verschil tussen Osdorp en de polder, en parkeerden de auto aan de rand van een weiland. Heel attent had iemand daar een picknickbank neergezet, en we verorberden de helft van de frittata. Langswandelende mensen zeiden vriendelijk gedag, in de wei tegenover ons graasden paard en pony, even verderop was een kat op muizenjacht. In de verte zag je de vliegtuigen de landing inzetten, we zaten immers nog steeds vlakbij Schiphol.
Bij De 7 Deugden was het ontzettend druk, en heel gezellig. Tijdens de rondleiding leerde Garmt, de eigenaar/brouwmeester ons hoe hij bier maakt, en voor een luttel bedrag waren de bieren ook te proeven. Het verhaal van Garmt is een absolute successtory: hij is begin dit jaar begonnen met brouwen, inmiddels is zijn bier te koop in verschillende winkels in en rond Amsterdam (en zelfs in Den Haag, ow yeah) en biedt hij aan een aantal mensen zinvol werk. Het is ook een aandoenlijk verhaal: de flesjes bier worden nog bijna handmatig gevuld, de etiketten worden er totaal handmatig opgeplakt.
Inmiddels was de zon aardig aan het zakken, en gingen we met 2 flesjes Spring en Tijm richting auto. De meegebrachte vesten waren hard nodig om ons warm te houden tijdens het eten van de tweede helft frittata. We plukten paardenbloembladeren voor mijn konijnen en kropen welgedaan en tevreden in de auto.
De terugweg moest niet via de A4: ik zocht en vond het kanaal wat van Osdorp naar Nieuw Vennep loopt, en langs dat kanaal reden we terug. Aan de horizon ging de zon in alle kleuren die zelfs Histor niet bedenken kan, onder. Boven de landerijen hingen de witte wieven. Het was een magische avond.
Op een goed moment kruiste de weg de A44, en reden we in het donker Den Haag binnen. De konijnen waren dolblij met de paardebloembladeren, en in de koelkast staan 2 biertjes te wachten totdat ze (bij een preischotel - met tijm- uit de oven) opgedronken zullen worden.
Waar waren we?
http://www.de7deugden.nl/#
http://www.museumvankleef.nl/content/likeuren.php
http://www.wijnhoevedecolonjes.nl/
31.8.11
De zomer van.....
mijn kleine rode autootje!
Mijn kleine rode autootje, mijn overdekte fiets, mijn koekblik (bij autodealers bekend als Fiat Seicento) heeft zich weer van zijn beste kant laten zien deze zomer. Dat zit zo.
Ik roep altijd: die Fiat is een prima stadsauto, maar voor reizen niet geschikt. Nou is dat op zich een houdbaar principe, als je nog een reisauto hebt staan, dan wel kunt huren voor de zomer. Het komt er in de praktijk dus op neer dat ik de nodige kilometers vreet in....juist, dat kleine rode autootje.
Ik heb m geloof ik al sinds 2004, het ding hapert nooit, loopt 1:20, en na een jaar of 5 bleek de achterbank toch geheel wegklapbaar te zijn, wat het gebruiksgemak danig verbeterde.
En wat deden we zoal deze zomer?
Begin juli reed ik met een volgepropt koekblik naar Berlijn. Net even over de Duitse grens pikte ik mijn dochter op, en samen reden we voor de verhuiswagen uit over de Autobahn. Schaterend reden we 150 km/uur, gewoon omdat we wilden proberen hoe hard het arme ding kon, zelfs helemaal volgepakt. Dat viel niet tegen! Claire reed zelf via de voormalige grenspost Helmstedt de stad in, en zonder moeilijkheden bereikten we haar nieuwe huis.
In Berlijn deed de auto nog dagen dienst als aanvoer van bouwmarkt- en boodschappenmeuk. Vervolgens terug naar Nederland, met medeneming van een per trein gearriveerde vriendin, en met achterlating van dochter en haar vriend.
Toen werd het augustus, en reed ik naar Brussel. Daar pikte ik op het vliegveld dochter op, en reden we door naar Calais. De ferry bracht ons naar Engeland, waar het rode autootje 1000 km aan de verkeerde kant van de weg reed, en Claire haar eerste kilometers als linksrijdende chauffeur maakte.
Tussen de Rolls Royces, Bentleys en Ferrari's van autoverkopende neef Richard viel ons kleine monster totaal in het niet, maar hé, mijn autootje is mooi wel het zuinigst van allemaal!
Dochter ging nog een paar dagen mee naar Voorburg, en vervolgens bracht ik haar weer naar Brussel, en vloog ze terug naar Berlijn, naar haar vriend en haar nieuwe huis. Het autootje staat, frisgewassen en uitgezogen en ontdaan van een stuk of 10 lege waterflesjes, alweer een weekje uit te rusten voor de deur.
Want door de week, als ik op de fiets naar het werk ga, is ie werkeloos, om op vrijdagavond weer tot leven te komen.
Mijn kleine rode autootje, mijn overdekte fiets, mijn koekblik (bij autodealers bekend als Fiat Seicento) heeft zich weer van zijn beste kant laten zien deze zomer. Dat zit zo.
Ik roep altijd: die Fiat is een prima stadsauto, maar voor reizen niet geschikt. Nou is dat op zich een houdbaar principe, als je nog een reisauto hebt staan, dan wel kunt huren voor de zomer. Het komt er in de praktijk dus op neer dat ik de nodige kilometers vreet in....juist, dat kleine rode autootje.
Ik heb m geloof ik al sinds 2004, het ding hapert nooit, loopt 1:20, en na een jaar of 5 bleek de achterbank toch geheel wegklapbaar te zijn, wat het gebruiksgemak danig verbeterde.
En wat deden we zoal deze zomer?
Begin juli reed ik met een volgepropt koekblik naar Berlijn. Net even over de Duitse grens pikte ik mijn dochter op, en samen reden we voor de verhuiswagen uit over de Autobahn. Schaterend reden we 150 km/uur, gewoon omdat we wilden proberen hoe hard het arme ding kon, zelfs helemaal volgepakt. Dat viel niet tegen! Claire reed zelf via de voormalige grenspost Helmstedt de stad in, en zonder moeilijkheden bereikten we haar nieuwe huis.
In Berlijn deed de auto nog dagen dienst als aanvoer van bouwmarkt- en boodschappenmeuk. Vervolgens terug naar Nederland, met medeneming van een per trein gearriveerde vriendin, en met achterlating van dochter en haar vriend.
Toen werd het augustus, en reed ik naar Brussel. Daar pikte ik op het vliegveld dochter op, en reden we door naar Calais. De ferry bracht ons naar Engeland, waar het rode autootje 1000 km aan de verkeerde kant van de weg reed, en Claire haar eerste kilometers als linksrijdende chauffeur maakte.
Tussen de Rolls Royces, Bentleys en Ferrari's van autoverkopende neef Richard viel ons kleine monster totaal in het niet, maar hé, mijn autootje is mooi wel het zuinigst van allemaal!
Dochter ging nog een paar dagen mee naar Voorburg, en vervolgens bracht ik haar weer naar Brussel, en vloog ze terug naar Berlijn, naar haar vriend en haar nieuwe huis. Het autootje staat, frisgewassen en uitgezogen en ontdaan van een stuk of 10 lege waterflesjes, alweer een weekje uit te rusten voor de deur.
Want door de week, als ik op de fiets naar het werk ga, is ie werkeloos, om op vrijdagavond weer tot leven te komen.
8.5.11
Verjaardag
Party girlsTja. Je had erbij moeten zijn, denk ik, om te weten hoe leuk het was. Je verjaardag vieren in je stamkroeg. Met oude vrienden die langskwamen, de vaste inwoners van het café, dochter met haar vriend, een achterbak vol kadootjes, live muziek en veel dansen.
Gelukkig hebben we de foto's nog!
Dancing the night away
Dochter en vriendHet was een avond om nog lang met plezier aan terug te denken, en je te verwonderen over alle liefde en vriendschap waarmee je omringd wordt.
En dit was dus pas mijn 49e verjaardag he.... wat moet dat volgend jaar worden???
5.5.11
Zomerplannen
Wat schreef ik ook alweer over reizigersbloed? The story never ends... Gisteren kreeg ik als verjaarskado een ticket voor een trip naar Berlijn. Onze nationale trots gaat me erheen (en terug) brengen. Fijn.
Mijn planning:
juli => Berlijn, dochter verhuizen
augustus => Engeland, vakantie met dochter
oktober => Berlijn, vakantie bij dochter
Haar planning (uitbreiding voorbehouden)
juni => huis zoeken in Berlijn
juli => verhuizen naar Berlijn
augustus => Engeland met mij
september => Zwitserland met hem
Alle vlieg- boot- en treintickets voor de verschillende reisgezelschappen zijn inmiddels aanwezig. Konijnenopvang is geregeld. Nou nog ff een huis in Berlijn - kleinigheidje.
Mijn planning:
juli => Berlijn, dochter verhuizen
augustus => Engeland, vakantie met dochter
oktober => Berlijn, vakantie bij dochter
Haar planning (uitbreiding voorbehouden)
juni => huis zoeken in Berlijn
juli => verhuizen naar Berlijn
augustus => Engeland met mij
september => Zwitserland met hem
Alle vlieg- boot- en treintickets voor de verschillende reisgezelschappen zijn inmiddels aanwezig. Konijnenopvang is geregeld. Nou nog ff een huis in Berlijn - kleinigheidje.
25.4.11
Friends
"De enige plek waar je lekker gek kunt doen en ermee weg kunt komen is in het gezelschap van je beste vriend. In een andere situatie zou dit fataal zijn voor je karakter of relatie."
Café Kristal, 22 april 2011
Café Kristal, 22 april 2011
11.4.11
The world is her oyster
In haar genen zitten de reizigers van eeuwen her; stoere mannen die in dienst van de Engelse kroon vochten op de Krim, en mannen die op de schepen van de Royal Navy de zeeën bevoeren. Voorouders geboren op een schip in de buurt van Kaap de Goede Hoop, hun leven doorbrengend in Indië. Mensen, vermoedelijk op de vlucht omdat hun religieuze voorkeur niet strookte met die van hun koning, gestrand en een veilig thuis gevonden in Amsterdam. Wereldreizigers, vaak ver van huis.
Die genen roeren zich, al een paar jaar. Reizen moet ze, de wereld ontdekken. Nederland is te klein, de mentaliteit te bekrompen. Studeren in Berlijn, een semester snuffelen aan de academische wereld van die fascinerende stad. En in dat semester, en in de heimwee-periode na het semester, groeit de liefde voor de stad, groeit het verlangen er terug te keren. De universiteit biedt veel meer mogelijkheden, het leven is er geweldig, de feesten top, de mogelijkheden eindeloos.
Ik hoor de heimwee in haar stem, in haar verhalen. Het leven was daar beter, zowel voor haar als voor haar vriend. Ik hoor in hun plannen de verhuizing naar Berlijn aankomen. Met dromerige blik wordt er gebrainstormd, tot ineens de plannen concreet worden. Er moeten masters uitgezocht, een woning geregeld, toelatingsexamens gedaan.
De zomer zal ze er voor een deel al doorbrengen. Van daaruit reist ze met mij naar Engeland, en met hem naar Zwitserland. En dan, als de herfst langzaam zijn intrede doet, zullen ze hun opleiding vervolgen in die wereldstad, waar het verleden je op iedere straathoek tegemoet komt, waar punkers nog steeds het straatbeeld bepalen, waar döner de schnitzel vervangen heeft als nationaal gerecht, waar in het Mauerpark iedere zondag een waar volksfeest gehouden wordt. Waar je ‘s morgens in de U-bahn met je halve liter Becks in de hand, vredig doorslaapt op weg naar je werk. Waar in ieder kraakpand wel iets interessants op het gebied van wat voor kunst dan ook, te vinden is.
En ieder weekend wat ze hier samen met mij doorbrengt, weekenden waarin we niks bijzonders maar zoveel waardevols doen, brengt haar vertrek dichterbij. 21 Jaar is ze, een mooie leeftijd om aan een nieuwe fase te beginnen.
Die genen roeren zich, al een paar jaar. Reizen moet ze, de wereld ontdekken. Nederland is te klein, de mentaliteit te bekrompen. Studeren in Berlijn, een semester snuffelen aan de academische wereld van die fascinerende stad. En in dat semester, en in de heimwee-periode na het semester, groeit de liefde voor de stad, groeit het verlangen er terug te keren. De universiteit biedt veel meer mogelijkheden, het leven is er geweldig, de feesten top, de mogelijkheden eindeloos.
Ik hoor de heimwee in haar stem, in haar verhalen. Het leven was daar beter, zowel voor haar als voor haar vriend. Ik hoor in hun plannen de verhuizing naar Berlijn aankomen. Met dromerige blik wordt er gebrainstormd, tot ineens de plannen concreet worden. Er moeten masters uitgezocht, een woning geregeld, toelatingsexamens gedaan.
De zomer zal ze er voor een deel al doorbrengen. Van daaruit reist ze met mij naar Engeland, en met hem naar Zwitserland. En dan, als de herfst langzaam zijn intrede doet, zullen ze hun opleiding vervolgen in die wereldstad, waar het verleden je op iedere straathoek tegemoet komt, waar punkers nog steeds het straatbeeld bepalen, waar döner de schnitzel vervangen heeft als nationaal gerecht, waar in het Mauerpark iedere zondag een waar volksfeest gehouden wordt. Waar je ‘s morgens in de U-bahn met je halve liter Becks in de hand, vredig doorslaapt op weg naar je werk. Waar in ieder kraakpand wel iets interessants op het gebied van wat voor kunst dan ook, te vinden is.
En ieder weekend wat ze hier samen met mij doorbrengt, weekenden waarin we niks bijzonders maar zoveel waardevols doen, brengt haar vertrek dichterbij. 21 Jaar is ze, een mooie leeftijd om aan een nieuwe fase te beginnen.
4.4.11
Nice wheels
Zondagavond, telefoon: neef R meldt het schermpje.
"Rose, are you still human?"
"Uhh, sure, why?"
"I'm in the Hook of Holland, and I missed the bloody ferry. Any chance of a bed at your place?"
"Yeah, no problem. See you."
"ok, bye."
Half uurtje later pruttelt een tevreden en beeldschone Rolls Royce de straat in, met neef R achter het stuur. Hij heeft net een week in Essen op een oldtimerbeurs gestaan, is op weg naar huis en heeft dus de ferry gemist. En die gaat maar 2x op een dag.
Bij gebrek aan bier blijkt de laatste fles cider uit Frankrijk ook uitstekend te voldoen. Oude kaas, crackertje, en terugkijken op de beurs in Essen. Het is een gezellige afsluiting van het weekend, het plotselinge bezoek, en neef is blij dat hij niet weer in een hotel hoeft te slapen.
's Avonds krijg ik een sms uit Engeland, hij is, met RR, weer veilig thuis.
Ohh.. en even reclame maken: mocht je een soortgelijke auto willen aanschaffen, dat kan hierrrr !
"Rose, are you still human?"
"Uhh, sure, why?"
"I'm in the Hook of Holland, and I missed the bloody ferry. Any chance of a bed at your place?"
"Yeah, no problem. See you."
"ok, bye."
Half uurtje later pruttelt een tevreden en beeldschone Rolls Royce de straat in, met neef R achter het stuur. Hij heeft net een week in Essen op een oldtimerbeurs gestaan, is op weg naar huis en heeft dus de ferry gemist. En die gaat maar 2x op een dag.
Bij gebrek aan bier blijkt de laatste fles cider uit Frankrijk ook uitstekend te voldoen. Oude kaas, crackertje, en terugkijken op de beurs in Essen. Het is een gezellige afsluiting van het weekend, het plotselinge bezoek, en neef is blij dat hij niet weer in een hotel hoeft te slapen.
's Avonds krijg ik een sms uit Engeland, hij is, met RR, weer veilig thuis.
Ohh.. en even reclame maken: mocht je een soortgelijke auto willen aanschaffen, dat kan hierrrr !
20.3.11
De gala-jurk
Ze zijn ergens tussen de 16 en 18 jaar oud. Mooie meisjes, die met een open blik de wereld in kijken. Te groot voor het servet, hoewel ze toch allang geen 13 meer zijn, en nog steeds te klein voor dat befaamde tafellaken.
Hoe hun toekomst eruit gaat zien, wordt beetje bij beetje ontrafeld. Het eindexamen nadert, de keuze voor een vervolgopleiding, welke vrienden belangrijk zijn en welke kansloos, dat ene model Blackberry waar ze niet zonder kunnen...
Ondertussen zit de slotjesbeugel vaak nog stevig vastgeplakt in de mond, gaan ledematen niet altijd die kant op die ze willen en is de ene dag het leven een feestje, de andere dag kan een stomme opmerking van deze of gene zorgen voor een enorme dip. Ze wapperen heen en weer, van het ene uiterste naar het andere.
Moeders zijn per definitie stom, en hun mening ouderwets en pa is De persoon om nou in figuurlijke zin eens flink tegenaan te schoppen. Afgehaald worden van een feestje door pa in een ouwe ribbroek? No way, dat kan echt niet. Zorgeloos zwabberen ze, zonder licht, om 4 uur ‘s nachts over straat, de wereld is van hun en gevaar zien ze niet.
Met rasse schreden nadert dan de dag van hun eindexamen. Ze worden achterna gelopen met gezonde sapjes, adviezen om vroeg te gaan slapen en vooral nog even aandacht te besteden aan dat ene vak. Maar dat valt allemaal in het niet bij die ene belangrijke keuze:
De jurk voor het gala!
Er wordt gewikt en gewogen, gegiecheld in de paskamer, nog even in die ene winkel gekeken: je weet tenslotte nooit of DE jurk niet toevallig in die winkel verderop hangt.
Op de bewuste avond wankelen ze, op vaak veel te hoge hakken, zwaar in de make-up, in die ene perfecte jurk over de rode loper hun middelbare school in.
Wankelend op weg naar de toekomst, een vervolgstudie, vriendjes, een andere stad. Hun toekomst, die ze, denken ze, helemaal zelf gaan bepalen. En ze gaan het vooral anders doen dan pa en ma.
De foto’s, genomen tijdens het feest, laten alle mooie momenten zien: de jongens strak in het pak, de haren netjes vastgeplakt met gel. De meisjes (altijd in groepsverband) met een killersmile.
En dan verdwijnt ergens in de zomer, of misschien in de herfst, de galajurk die zo belangrijk was, naar de zolder. Om nooit meer gedragen te worden. Eenzaam hangt ‘ie daar, netjes in een hoes. Na een paar jaar, bij een verhuizing, of een grote opruimronde, komt onvermijdelijk de vraag: en wat doen we met de jurk. Ook al gebeurt er al tijden niets meer mee, de jurk mag NIET weg. Een blijvende herinnering aan het einde van de middelbare schooltijd.
Er zou ergens een weeshuis voor eenzame galajurken moeten bestaan. Met foto’s van de gelegenheden waar de jurk schitterde.
Want zeg nou zelf: al die allenige jurken zijn, na hun one moment of fame, toch eigenlijk heel triest?
Hoe hun toekomst eruit gaat zien, wordt beetje bij beetje ontrafeld. Het eindexamen nadert, de keuze voor een vervolgopleiding, welke vrienden belangrijk zijn en welke kansloos, dat ene model Blackberry waar ze niet zonder kunnen...
Ondertussen zit de slotjesbeugel vaak nog stevig vastgeplakt in de mond, gaan ledematen niet altijd die kant op die ze willen en is de ene dag het leven een feestje, de andere dag kan een stomme opmerking van deze of gene zorgen voor een enorme dip. Ze wapperen heen en weer, van het ene uiterste naar het andere.
Moeders zijn per definitie stom, en hun mening ouderwets en pa is De persoon om nou in figuurlijke zin eens flink tegenaan te schoppen. Afgehaald worden van een feestje door pa in een ouwe ribbroek? No way, dat kan echt niet. Zorgeloos zwabberen ze, zonder licht, om 4 uur ‘s nachts over straat, de wereld is van hun en gevaar zien ze niet.
Met rasse schreden nadert dan de dag van hun eindexamen. Ze worden achterna gelopen met gezonde sapjes, adviezen om vroeg te gaan slapen en vooral nog even aandacht te besteden aan dat ene vak. Maar dat valt allemaal in het niet bij die ene belangrijke keuze:
De jurk voor het gala!
Er wordt gewikt en gewogen, gegiecheld in de paskamer, nog even in die ene winkel gekeken: je weet tenslotte nooit of DE jurk niet toevallig in die winkel verderop hangt.
Op de bewuste avond wankelen ze, op vaak veel te hoge hakken, zwaar in de make-up, in die ene perfecte jurk over de rode loper hun middelbare school in.
Wankelend op weg naar de toekomst, een vervolgstudie, vriendjes, een andere stad. Hun toekomst, die ze, denken ze, helemaal zelf gaan bepalen. En ze gaan het vooral anders doen dan pa en ma.
De foto’s, genomen tijdens het feest, laten alle mooie momenten zien: de jongens strak in het pak, de haren netjes vastgeplakt met gel. De meisjes (altijd in groepsverband) met een killersmile.
En dan verdwijnt ergens in de zomer, of misschien in de herfst, de galajurk die zo belangrijk was, naar de zolder. Om nooit meer gedragen te worden. Eenzaam hangt ‘ie daar, netjes in een hoes. Na een paar jaar, bij een verhuizing, of een grote opruimronde, komt onvermijdelijk de vraag: en wat doen we met de jurk. Ook al gebeurt er al tijden niets meer mee, de jurk mag NIET weg. Een blijvende herinnering aan het einde van de middelbare schooltijd.
Er zou ergens een weeshuis voor eenzame galajurken moeten bestaan. Met foto’s van de gelegenheden waar de jurk schitterde.
Want zeg nou zelf: al die allenige jurken zijn, na hun one moment of fame, toch eigenlijk heel triest?
25.2.11
Absolutely me
Na een heftige werkweek heb ik eigenlijk alleen nog maar dit te melden:
Clear the way boys
The lady has arrived
All you handsome fellas
Please wait for me to the right
Don't keep me waiting
Ooh, thank you for the drink
It's quarter past eleven
I'm not in the mood to think
Mr. band leader
Let's kick out the jam
Gimme something that'll light it up
And make my feet go bam bam bam!
Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
Sweeter than the candy
About to caress my lips
Imagine all the sugar
When I start to shake my hips
It's not an illusion
I'm as live as i can be
Instead of all your promises
Why don't you show all your charms to me
Mr. Band Leader
This arrangement has to change
Gimme something light it up
Won't'cha let the boogie start to play
Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I don't want a serenade
To hear you say a thing
All I need is your attention
And a 10 karat diamond ring
Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me!
Absolutely me - Caro Emerald
Ook meegenieten? Klik!
Clear the way boys
The lady has arrived
All you handsome fellas
Please wait for me to the right
Don't keep me waiting
Ooh, thank you for the drink
It's quarter past eleven
I'm not in the mood to think
Mr. band leader
Let's kick out the jam
Gimme something that'll light it up
And make my feet go bam bam bam!
Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
Sweeter than the candy
About to caress my lips
Imagine all the sugar
When I start to shake my hips
It's not an illusion
I'm as live as i can be
Instead of all your promises
Why don't you show all your charms to me
Mr. Band Leader
This arrangement has to change
Gimme something light it up
Won't'cha let the boogie start to play
Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I don't want a serenade
To hear you say a thing
All I need is your attention
And a 10 karat diamond ring
Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me
I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me!
Absolutely me - Caro Emerald
Ook meegenieten? Klik!
22.2.11
Zomaar een berichtje in de krant
Zomaar een terloops bericht van Kader Abdolah in de Volkskrant gisteren: hij houdt na 15 jaar op met het schrijven van zijn wekelijkse column Mirza.
15 Jaar.... kan me voorstellen dat je dan aan wat anders toebent. Ben benieuwd wie er op zijn plekkie in de maandagkrant mag schrijven.
Gelukkig is zijn pen niet opgedroogd: het boekenweekgeschenk van dit jaar is van zijn hand, en in maart komt het vervolg uit van Het huis van de moskee, toch wel met stip mijn lievelingsboek van de afgelopen jaren.
Leuke actie: bij de aankoop van een Abdolah krijg je dus het boekenweekgeschenk van ...jawel Abdolah erbij. Da's nog eens een win win win situatie ;-)
15 Jaar.... kan me voorstellen dat je dan aan wat anders toebent. Ben benieuwd wie er op zijn plekkie in de maandagkrant mag schrijven.
Gelukkig is zijn pen niet opgedroogd: het boekenweekgeschenk van dit jaar is van zijn hand, en in maart komt het vervolg uit van Het huis van de moskee, toch wel met stip mijn lievelingsboek van de afgelopen jaren.
Leuke actie: bij de aankoop van een Abdolah krijg je dus het boekenweekgeschenk van ...jawel Abdolah erbij. Da's nog eens een win win win situatie ;-)
19.2.11
Van een avondje dansen
En dan is 't vrijdagavond en ga je naar je favoriete kroegje om je vrienden te zien, een verjaardag te vieren en te dansen.
Bij het binnenkomen word je met gejuich begroet: weeeer een vrouw. Er zijn op dat moment namelijk al zo'n 8 vrouwen en (behoudens de dj) maar 1 dansbare man binnen. De flauwe grappen vliegen natuurlijk al gauw door de lucht. Met de vriendinnen is het sowieso gezellig, de muziek is goed, de dj zet Juan Luis Guerra op shuffle en gaat per sms mannen optrommelen om te komen dansen.
Er druppelen, hoe voorspelbaar, nog meer vrouwen en verdomd, 1 danser, binnen. En iemand van wie ik al helemaal niet verwacht dat ie zou verschijnen. 2 Krukken naast elkaar, 2 bitter lemon en in plaats van te dansen zitten we zeker een uur geanimeerd te praten.
Kleine break: om 12 uur bel ik mijn lieve meissie Claire die vandaag 21 wordt! Eindelijk legaal mohito's drinken in de USA ;-) en we feliciteren met zijn allen de dj die ook jarig is, dat eigenlijk niet wil weten en stiekem toch heel blij is dat we er werk van maken.
Meer muziek, champagne, felicitaties over en weer, en er wordt weer gedanst. Niet door mij: zoveel als ik vorige week danste, zo weinig deze week. Dit is de avond van het praten. Van van die goede diepgaande gesprekken, waarvoor je niet verwacht naar de kroeg te komen. Maar ja, dat loopt ook wel eens anders.
En zoals het dan altijd gaat: als je dan eindelijk besluit om weg te gaan wordt er voor jou nog een speciaal nummer gedraaid, en sluit je de avond alsnog dansend af.
Een mooie opmaat voor een zaterdag met vrienden en een gezamenlijk diner. Je dochter wordt tenslotte maar 1x 21 jaar!
(Dat speciale nummer? Deeper shade of soul)
Bij het binnenkomen word je met gejuich begroet: weeeer een vrouw. Er zijn op dat moment namelijk al zo'n 8 vrouwen en (behoudens de dj) maar 1 dansbare man binnen. De flauwe grappen vliegen natuurlijk al gauw door de lucht. Met de vriendinnen is het sowieso gezellig, de muziek is goed, de dj zet Juan Luis Guerra op shuffle en gaat per sms mannen optrommelen om te komen dansen.
Er druppelen, hoe voorspelbaar, nog meer vrouwen en verdomd, 1 danser, binnen. En iemand van wie ik al helemaal niet verwacht dat ie zou verschijnen. 2 Krukken naast elkaar, 2 bitter lemon en in plaats van te dansen zitten we zeker een uur geanimeerd te praten.
Kleine break: om 12 uur bel ik mijn lieve meissie Claire die vandaag 21 wordt! Eindelijk legaal mohito's drinken in de USA ;-) en we feliciteren met zijn allen de dj die ook jarig is, dat eigenlijk niet wil weten en stiekem toch heel blij is dat we er werk van maken.
Meer muziek, champagne, felicitaties over en weer, en er wordt weer gedanst. Niet door mij: zoveel als ik vorige week danste, zo weinig deze week. Dit is de avond van het praten. Van van die goede diepgaande gesprekken, waarvoor je niet verwacht naar de kroeg te komen. Maar ja, dat loopt ook wel eens anders.
En zoals het dan altijd gaat: als je dan eindelijk besluit om weg te gaan wordt er voor jou nog een speciaal nummer gedraaid, en sluit je de avond alsnog dansend af.
Een mooie opmaat voor een zaterdag met vrienden en een gezamenlijk diner. Je dochter wordt tenslotte maar 1x 21 jaar!
(Dat speciale nummer? Deeper shade of soul)
5.2.11
Baklust revisited
Abonneren op:
Posts (Atom)