Toko

En dan raak je aan de praat met de eigenaar van een Indische toko in Voorburg. Een toko vlakbij je huis, een toko waar je graag komt. Met hele goede Indische gerechten.

De eigenaar blijkt uit Afghanistan te komen. Gevlucht met zijn vrouw en kinderen. Dáár was hij apotheker, had een eigen apotheek. Zijn vrouw was bouwkundig ingenieur. Zes jaar geleden gevlucht.

Nu hebben ze een goedlopende toko. De 3 kinderen gaan naar school in Leidschendam. De oudste zit op het VWO. Waar dan? Oh, op het Veurs Lyceum. Wie die zoon dan wel is. Volgt een naam. Ja, die ken ik wel. De wereld is klein.

Van hoogopgeleid in Afghanistan, naar toko-eigenaar in Voorburg. En dat in 6 jaar tijd. De familie heeft inmiddels de Nederlandse nationaliteit, pa spreekt redelijk goed Nederlands. Hij heeft een bestaan hier op weten te bouwen. Een bestaan in veiligheid.

Maar de droefheid die uit zijn ogen spreekt, treft me iedere keer weer.




Ja, dat verjaardagsproject, dat moet ook nog een vervolg krijgen he? Misschien straks!

Verjaardagsproject - het vervolg

Nadat ik vorige week zo heldhaftig begonnen was aan dat project, verzandde het natuurlijk acuut in zieke-konijnenellende, Koninginnedag, langdurige wandelingen in Haagse stadsparken en dergelijke.

Hier dus een poging-tot-update.

Waar waren we gebleven? Ja.

Zaterdag

Het zaterdagkado was een niet-materieel kado: met een vriend deed ik uitgebreid het Zuiderpark aan. We genoten van de repetitie van een brassband-mét-showcorps, aten een ijsje, banjerden in tropische temperaturen het hele park door, snoven de lucht op van véél bbq-s, haalden vervolgens roti en aten dat op tijdens het kijken naar een mooie muziek-dvd.

Zondag

Ja, dat is niet moeilijk: de overwinning van PSV natuurlijk! Een mooier kado konden we niet krijgen op de zondag.

Maandag

Maandag... wat was er maandag voor moois. Lastig. De Koninginnenach had ik wakend bij een ziek konijn doorgebracht, misschien is het feit dat ik haar leven wéér gered heb, mijn mooiste kado van de maandag. Verder was het vooral een dag om snel te vergeten.

Dinsdag

Een ritje naar Ikea leverde een mooi klaptafeltje op om op het balkon te gebruiken. Kleine Troy kreeg ook een kadootje: 2 nietjes in zijn buik omdat Meneer Jansen hem zo verschrikkelijk gebeten had. Ik geloof niet dat hij het leuk vond.


Presentjes die, zo lijkt het, altijd maar door lijken te gaan zijn het verschrikkelijk mooie weer, en het plezier wat ik aan mijn konijnen beleef. 's Morgens door een konijn helemaal gewassen worden omdat 'ie je zo lief vindt, blijft toch heel speciaal!