In haar genen zitten de reizigers van eeuwen her; stoere mannen die in dienst van de Engelse kroon vochten op de Krim, en mannen die op de schepen van de Royal Navy de zeeën bevoeren. Voorouders geboren op een schip in de buurt van Kaap de Goede Hoop, hun leven doorbrengend in Indië. Mensen, vermoedelijk op de vlucht omdat hun religieuze voorkeur niet strookte met die van hun koning, gestrand en een veilig thuis gevonden in Amsterdam. Wereldreizigers, vaak ver van huis.
Die genen roeren zich, al een paar jaar. Reizen moet ze, de wereld ontdekken. Nederland is te klein, de mentaliteit te bekrompen. Studeren in Berlijn, een semester snuffelen aan de academische wereld van die fascinerende stad. En in dat semester, en in de heimwee-periode na het semester, groeit de liefde voor de stad, groeit het verlangen er terug te keren. De universiteit biedt veel meer mogelijkheden, het leven is er geweldig, de feesten top, de mogelijkheden eindeloos.
Ik hoor de heimwee in haar stem, in haar verhalen. Het leven was daar beter, zowel voor haar als voor haar vriend. Ik hoor in hun plannen de verhuizing naar Berlijn aankomen. Met dromerige blik wordt er gebrainstormd, tot ineens de plannen concreet worden. Er moeten masters uitgezocht, een woning geregeld, toelatingsexamens gedaan.
De zomer zal ze er voor een deel al doorbrengen. Van daaruit reist ze met mij naar Engeland, en met hem naar Zwitserland. En dan, als de herfst langzaam zijn intrede doet, zullen ze hun opleiding vervolgen in die wereldstad, waar het verleden je op iedere straathoek tegemoet komt, waar punkers nog steeds het straatbeeld bepalen, waar döner de schnitzel vervangen heeft als nationaal gerecht, waar in het Mauerpark iedere zondag een waar volksfeest gehouden wordt. Waar je ‘s morgens in de U-bahn met je halve liter Becks in de hand, vredig doorslaapt op weg naar je werk. Waar in ieder kraakpand wel iets interessants op het gebied van wat voor kunst dan ook, te vinden is.
En ieder weekend wat ze hier samen met mij doorbrengt, weekenden waarin we niks bijzonders maar zoveel waardevols doen, brengt haar vertrek dichterbij. 21 Jaar is ze, een mooie leeftijd om aan een nieuwe fase te beginnen.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
3 reacties:
Slik. Prachtig geschreven. Ik hoor je moederhart te keer gaan in omwentelingen van missen en het is goed.
Kus,
Anda
Zo dan Roos.. dat had ik nog niet gelezen. Ze gaat hard he?
Dat wordt nog wel een paar keer slikken voor mams. :)
O, ja, als je op deze naam klikt kom je ook in mijn nieuwe wereld. :)
Het gaat ontzettend hard dames... voor je het weet is het zomer en is de vogel gevlogen.
Een reactie plaatsen