Wat schreef ik ook alweer over reizigersbloed? The story never ends... Gisteren kreeg ik als verjaarskado een ticket voor een trip naar Berlijn. Onze nationale trots gaat me erheen (en terug) brengen. Fijn.
Mijn planning:
juli => Berlijn, dochter verhuizen
augustus => Engeland, vakantie met dochter
oktober => Berlijn, vakantie bij dochter
Haar planning (uitbreiding voorbehouden)
juni => huis zoeken in Berlijn
juli => verhuizen naar Berlijn
augustus => Engeland met mij
september => Zwitserland met hem
Alle vlieg- boot- en treintickets voor de verschillende reisgezelschappen zijn inmiddels aanwezig. Konijnenopvang is geregeld. Nou nog ff een huis in Berlijn - kleinigheidje.
Posts tonen met het label dochter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dochter. Alle posts tonen
5.5.11
11.4.11
The world is her oyster
In haar genen zitten de reizigers van eeuwen her; stoere mannen die in dienst van de Engelse kroon vochten op de Krim, en mannen die op de schepen van de Royal Navy de zeeën bevoeren. Voorouders geboren op een schip in de buurt van Kaap de Goede Hoop, hun leven doorbrengend in Indië. Mensen, vermoedelijk op de vlucht omdat hun religieuze voorkeur niet strookte met die van hun koning, gestrand en een veilig thuis gevonden in Amsterdam. Wereldreizigers, vaak ver van huis.
Die genen roeren zich, al een paar jaar. Reizen moet ze, de wereld ontdekken. Nederland is te klein, de mentaliteit te bekrompen. Studeren in Berlijn, een semester snuffelen aan de academische wereld van die fascinerende stad. En in dat semester, en in de heimwee-periode na het semester, groeit de liefde voor de stad, groeit het verlangen er terug te keren. De universiteit biedt veel meer mogelijkheden, het leven is er geweldig, de feesten top, de mogelijkheden eindeloos.
Ik hoor de heimwee in haar stem, in haar verhalen. Het leven was daar beter, zowel voor haar als voor haar vriend. Ik hoor in hun plannen de verhuizing naar Berlijn aankomen. Met dromerige blik wordt er gebrainstormd, tot ineens de plannen concreet worden. Er moeten masters uitgezocht, een woning geregeld, toelatingsexamens gedaan.
De zomer zal ze er voor een deel al doorbrengen. Van daaruit reist ze met mij naar Engeland, en met hem naar Zwitserland. En dan, als de herfst langzaam zijn intrede doet, zullen ze hun opleiding vervolgen in die wereldstad, waar het verleden je op iedere straathoek tegemoet komt, waar punkers nog steeds het straatbeeld bepalen, waar döner de schnitzel vervangen heeft als nationaal gerecht, waar in het Mauerpark iedere zondag een waar volksfeest gehouden wordt. Waar je ‘s morgens in de U-bahn met je halve liter Becks in de hand, vredig doorslaapt op weg naar je werk. Waar in ieder kraakpand wel iets interessants op het gebied van wat voor kunst dan ook, te vinden is.
En ieder weekend wat ze hier samen met mij doorbrengt, weekenden waarin we niks bijzonders maar zoveel waardevols doen, brengt haar vertrek dichterbij. 21 Jaar is ze, een mooie leeftijd om aan een nieuwe fase te beginnen.
Die genen roeren zich, al een paar jaar. Reizen moet ze, de wereld ontdekken. Nederland is te klein, de mentaliteit te bekrompen. Studeren in Berlijn, een semester snuffelen aan de academische wereld van die fascinerende stad. En in dat semester, en in de heimwee-periode na het semester, groeit de liefde voor de stad, groeit het verlangen er terug te keren. De universiteit biedt veel meer mogelijkheden, het leven is er geweldig, de feesten top, de mogelijkheden eindeloos.
Ik hoor de heimwee in haar stem, in haar verhalen. Het leven was daar beter, zowel voor haar als voor haar vriend. Ik hoor in hun plannen de verhuizing naar Berlijn aankomen. Met dromerige blik wordt er gebrainstormd, tot ineens de plannen concreet worden. Er moeten masters uitgezocht, een woning geregeld, toelatingsexamens gedaan.
De zomer zal ze er voor een deel al doorbrengen. Van daaruit reist ze met mij naar Engeland, en met hem naar Zwitserland. En dan, als de herfst langzaam zijn intrede doet, zullen ze hun opleiding vervolgen in die wereldstad, waar het verleden je op iedere straathoek tegemoet komt, waar punkers nog steeds het straatbeeld bepalen, waar döner de schnitzel vervangen heeft als nationaal gerecht, waar in het Mauerpark iedere zondag een waar volksfeest gehouden wordt. Waar je ‘s morgens in de U-bahn met je halve liter Becks in de hand, vredig doorslaapt op weg naar je werk. Waar in ieder kraakpand wel iets interessants op het gebied van wat voor kunst dan ook, te vinden is.
En ieder weekend wat ze hier samen met mij doorbrengt, weekenden waarin we niks bijzonders maar zoveel waardevols doen, brengt haar vertrek dichterbij. 21 Jaar is ze, een mooie leeftijd om aan een nieuwe fase te beginnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)