Zondag

Zondagmorgen, café Greve, hartje Den Haag. Hij met De Volkskrant, zij met Trouw. Even later arriveert het ontbijt. Er wordt wat van elkaars bord geproefd. Kritisch geluisterd naar de muziek. Meegedrumd. Gepraat over de Trias Politica. Afsluitend nog een kop thee. Mét schijfje citroen.

Hij wil nog even langs de AH, zij hobbelt gezellig mee.

Als ze hem even later, na weer een geslaagd weekend, thuis afzet, zegt ze: "We hebben het goed zo, vind je niet?" Dat vindt hij gelukkig ook.



Que viva viva la vida , Y vivirla cada día

Belle Perez, Qué viva la vida

Helaas pindakaas

6 Jaar oud was ze, een klein frèle blond grietje, en de boomlange kinderarts ging voor haar op zijn knieën en meldde: "Hallo, ik ben Max!"

Een paar weken en een paar onderzoeken later, meldde hij vrolijk: "Mevrouw, u heeft een extreem allergisch kind!" Goh... dát was ons nog niet opgevallen ;-)

Pinda-allergie, voor die tijd nog nooit van gehoord. Dan eet je toch geen pinda's zeg je dan met je lekenverstand. Mis, fout, helemaal niet goed, beetje jammer. Pinda zit in veel meer dan je denkt, dan je zou verwachten. Dus pasten we op met wat er in dat kleine bekkie verdween. Liepen jarenlang met een Epi-pen op zak. Legden aan onwillige mensen uit wat het betekent, een pinda-allergie. Dat het toch wel levensbedreigend kon zijn enzo.


Afgelopen woensdag werd het kleine frèle grietje van toen ingeschreven bij de poli longziekten van het LUMC. Het hele circus aan onderzoeken gaat weer van start. Van de longarts krijgt ze zo'n chique tasje met huidverzorgingsproducten mee, speciaal voor allergische mensen met een extreem droge huid.

Gelukkig gewend aan het áltijd lezen van etiketten, komt ze tot de volgende ontdekking: één van de ingrediënten van de crème is pinda. Ze kon er de humor niet van inzien.

Hoe het verder ging...

Doodstil was het buiten op straat. Het was ook al rond de klok van twaalf. Dik ingepakt had ik een uurtje buiten gewandeld. Toen ik de portiektrap opkwam, bereikte mij een ijselijke gil. Het kwam uit míjn huis....

Binnen trof ik mijn dochter met haar vriendin, samengepakt op 1 bankkussen, de armen stevig om elkaar heen en bibberend van de spanning. De gehuurde film was nogal - uhh, griezelig laten we maar zeggen. Eigenlijk nog niet eens gek dat ik thuiskwam dus, om de dames gerust te stellen.

De oplettende lezer vraagt zich nu af wat ik thuis deed. Ik zou toch uit logeren? Tja. De betere wederhelft had vrijdag een optreden in de buurt van Maastricht. Was zaterdagochtend, toen het al licht begon te worden, pas weer thuis. Zaterdagmiddag/avond repetitie met een andere band. Repetitie liep dramatisch uit. Daarna bij thuiskomst was hij, geheel begrijpelijk, in slaap gevallen. Kan gebeuren. Geheel stuk was 'ie.

Daarom sliep ik dus thuis. Was gezellig hoor, met die meiden aan het ontbijt zondag. En de betere wederhelft verscheen aan het eind van de middag alsnog hier, we keken "de wedstrijden", aten gepimpte zuurkool (da's met ananas en kaas, mocht u het zich afvragen), keken naar BNN met een programma over de verkiezingen, keken nog meer voetbal en verbaasden ons over ADO. Om daarna in elkaar gerold in slaap te vallen.

Toen ik hem vanmorgen naar zijn werk bracht, eindigde wéér een heerlijk weekend met dochter, haar vriendin, mijn betere wederhelft en niet te vergeten de konijnen. Er viel veel te genieten.



Ster wilde graag weten of de logeerpartij naar wens was verlopen. Nou... kijk... het liep dus weer allemaal héél anders dan verwacht.

Uit huis gezet

Tsss... het moet niet gekker worden, uit huis gezet door je eigen dochter.

Wat is het geval?

Dochter krijgt morgen een vriendin te logeren. De dames moeten natuurlijk tot vroeg in de morgen de belangrijke dingen des werelds bespreken, en als ik in de kamer ernaast tracht de broodnodige uurtjes slaap te pakken, kón dat wel eens commentaar opleveren.

Dochter kwam derhalve met de volgende suggestie:
"Mama, eigenlijk moet je bij *** (mijn betere wederhelft) gaan slapen! Dan kunnen wij lekker onze gang gaan!"

De betreffende betere wederhelft kon alleen maar meewarig het hoofd schudden. Maar vond het verder een uitstekend idee als ik daarheen kwam.


Tja... 16-jarige dames. Voordat je het weet lullen ze je zo je eigen huis uit ;-)

Voor alle zekerheid...

Staat er net een leerling voor mijn balie. Zoals zo ongeveer iedere woensdagmiddag komt hij zijn wachtwoord (waarmee ingelogd kan worden op de computers op school) veranderen, want dat vergeet hij namelijk iedere keer.

Nadat ik hem verzekerd heb dat dit écht de laatste keer is, geef ik hem zijn nieuwe wachtwoord. De inspiratie is een beetje op, dus het wordt sukkeltje.

"Met 2 k's, juf?" vraagt hij voor de zekerheid....

:-)

Worteltjestaart

Bunnybin, dé konijnenopvang van Nederland, gevestigd in Ermelo, bestaat 5 jaar. Ongelofelijk goed werk wordt daar verricht. Ga eens een kijkje nemen en Wilma feliciteren!