Waarheid als een koe

Vóór mij in de trein zitten een paar TU-studenten, ongelofelijk slap te lullen. Het gaat o.a. over het onthouden van cijferreeksen. Dan komen de 06-nummers voorbij en volgt de onvergetelijke oneliner:

"Dat is best wel makkelijk, dat die 06-nummers allemaal met 06 beginnen!"



;-)

Rondje Den Haag

Ze heeft hem al een jaar niet gezien, haar zoon van 11. Hij woont in China (in een kleine stad, maar 3 miljoen inwoners….), zij in Den Haag. Waar ze werkt als masseuse en pedicure, en met haar verdiensten de familie in China onderhoudt.

Gelukkig is er internet, waardoor ze nog enig contact met haar zoon kan houden. Maar dat ze hem mist is overduidelijk. Waar ze het voor doet ook: zonder haar geld kan zoon niet naar school. Alle voorzieningen rondom studiefinanciering die bij ons zo normaal zijn, worden door de Chinese “legeling” niet aangeboden.

Over een paar jaar is er in China waarschijnlijk niet eens een meisje voor haar zoon; door de maatregelen die genomen zijn tav de één-kindpolitiek – en dat ene kind moest natuurlijk een zoon zijn – dreigt er een groot tekort aan meisjes.

Ze lijkt gelukkig, “mijn” Chinese dame. Als je haar hoort giechelen en kletsen met haar al net zo gebrekkig Nederlands sprekende collega’s. Hoe het écht met haar gaat? Geen idee, wat er achter het masker van vriendelijkheid schuilgaat, is me niet duidelijk.



Goed, dat was dus Chinatown. Nou is DH een stad met vele gezichten, dus daarna maar eens naar het Voorhout. Alwaar Roze Zaterdag gevierd werd. Een van de standhouders was gehuld in een t-shirt met de tekst: luie flikker. Geweldig.

Er fietst een oudere Hindoestaanse vrouw voorbij, die van verbijstering over zoveel openlijke homo- en lesbo aanwezigheid bijna spontaan van haar fiets dondert. Een paar Amerikaanse toeristen komen het Hotel Des Indes uitzetten en lijken met hun blik duidelijk te maken dat ze Nederland nu écht niet meer snappen. Bovendien wordt er stevig geblowed dus dat zal wel bijdragen aan hun algemene verbijstering.

De reguliere buurtbewoners, over het algemeen óf hot en happening, of oud en heel chique, lopen of fietsen geheel onaangedaan, langs een stevig rockende meidenband, over “hun” Voorhout. Ze hebben hier wel gekkere dingen zien gebeuren. En dan moet Gerard Joling nog komen….



Constatering 1: goed dat er zo’n Roze Zaterdag is.
Constatering 2: eigenlijk zou het niet nodig moeten zijn.
Constatering 3: de meeste lesbo’s zijn onwaarschijnlijk dik en hebben stekeltjeshaar.
Constatering 4: ik weet niet waarom.

Den Haag? I love it!

Ramen lappen

Vanmorgen in het Groothandelsgebouw in Rotterdam:

een dame van de huishoudelijke dienst staat de ruiten van de openslaande deuren te lappen. De deuren zijn (goede gok) zo'n 2.2 meter hoog. De dame in kwestie komt, ook in uitgerekte staat, niet verder dan zo'n 1,8 m.


Eeehh..... ;-)

Ik kies bewust

....of toch niet?

Naast de Jumbo zit een middelbare school. Middels gedoseerde toegang mogen daar de scholieren de happen komen kopen die niet door moeders worden verstrekt.

Zo staat er net een tevreden buiten te bijten in een croissant. In zijn hand nóg een croissant, en een blikje Red Bull.


Gatver... als lunch....
Ik moet er niet aan denken!

Aaarghhhh

En zo zat ik gisterochtend om 10 uur alweer bij het CWI. U weet wel, dat zijn die mensen die beroepsmatig de mythe van "werk" in stand houden.

Het is een aardige man, die werkcoach (wat een term, mag ik een teiltje?) daar niet van. Maar je moet dit en je moet dat. Je wordt er doodmoe van. Het heeft ook helemaal geen nut. Enfin.

Relaxed man

Gewoon, een bouwkeet. U weet wel, waar de bouwvakkers eindeloze stapels witte boterhammen met kaas weg zitten werken.

Weet u hoe zo'n bouwkeet tegenwoordig heet???

.
.
.
.
.

...Relaxruimte voor 8 personen...


Ben ik nou de enige die daar hele andere associaties bij heeft?

:p

CJIB

Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik niet dagelijks voor mijn werk de snelweg op hoef. En als ik er dan wel rijd, is dat meestal buiten de spits. Dan kan er soms fijn hard doorgereden worden. Sommige mensen raken daar zó van over hun toeren, dat ze het gaspedaal vól intrappen. Ja, dat is af en toe lekker. Klopt.

Maar... zeker in Nederland staan er toch regelmatig achter een boom of viaduct de stoere agenten m/v van het KLPD met een lasergun. Risico van het vak zeg ik dan... als je hard wilt rijden, moet je ook dokken. Je weet immers dat het niet mag.

Maar... (ja daar is tie weer), o.a. op mijn geliefde zender BNR wordt ieder uur braaf gemeld waar de flitsers staan, en dat je daar dus moet uitkijken.

Ik snap dat niet zo goed.

We hebben verkeersregels die bepalen dat je nou eenmaal niet harder mag dan een bepaalde snelheid. Die snelheid wordt duidelijk aangegeven. Daar hou je je dus aan. En als je dat niet doet, krijg je een bon.

Dat is toch logisch, en simpel? Waarom moeten er dan met veel aplomb ieder uur - wat zeg ik, ieder hálf uur - de plekken doorgegeven worden waar die flitsers staan???

If you want to play, you have to pay.

Zo logisch als wat.

Dushi Korsou

Zo uit de zee op Westpunt!



Lezend bij Breuls slaat de heimwee onherroepelijk toe.

Twee keer ben ik er geweest, op dat mooie stukje Nederland in de Cariben. En hopelijk zit ik er in februari weer. De geiten tussen de cactussen door zien scharrelen, de eindeloze stroom bachata's uit de cruisende auto's op Otrabanda, de overdekte markt op Punda, Boka Pistól, Westpunt....

Een vriend die langskomt met een enorme hagedis, en grijzend meldt dat er 's avonds verse soep op het menu staat ;-)

Alle bandjes die her en der spelen, lekker in de open lucht. Het Festivalcenter, waar de muzikaal gezien "grote jongens" optreden...



Als ik mezelf zo lees, wordt het tijd om terug te gaan!

Beetje jammer

Net op BNR: 50% van de Volendammers heeft PVV gestemd.

Okeee.....

Nou dat zegt dus wel weer voldoende!

What happened in the meantime

Tja, wat gebeurde er allemaal in die twee jaar?

Dochter verhuisde naar Heemstede en ging er een tweede studie bij doen. Verder is ze naarstig op zoek naar een kamer in Amsterdam. Ze heeft zich, met haar "Kommilitonen", helemaal ingegraven in het studentenleven in onze hoofdstad. Gestudeerd wordt er ook nog, dat gelukkig wel. Gereisd ook; Berlijn en Freiburg zijn al afgestreept: Sziget en - daar zijn we weer - Berlijn liggen nog in het verschiet.

Ik raakte helaas werkeloos, en als 47-jarige is het niet makkelijk wat nieuws te vinden.

En dan mijn konijnen...tja dat zijn er intussen 5. Vijf. Ja, inderdaad. Het crisisgeval Daan deed zijn intrede in mijn huis. Op sterven na dood, hartbrekend lief en ondertussen uitgegroeid tot een vrolijk en gezond konijn, wat mij 's avonds als klimpaal gebruikt.

Muziek speelt nog steeds een grote rol in mijn leven; samen met salsavrienden naar concerten (Pleasure Paas Party, Oscar de Léon, Los Van Van) is superleuk. Mijn artrose-heup laat dansen niet altijd toe, maar genieten van muziek kan gelukkig altijd!

Ja, en dan vandaag de Europese Verkiezingen. Leeft het nou wel of niet onder de Nederlanders? De cijfers zullen het vanavond uitwijzen. Ik ga in ieder geval wel stemmen. U toch ook???



Daantje helpt een peterselieplantje om zeep ;-)

Mag ik me even voorstellen?

Ai.

Het is dus bijna 2 jaar geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Goh. Daar ga ik nou eens even over nadenken. Vaak kriebelt het: oeh... daar moet ik ff een logje over schrijven....

Misschien moet ik dat maar weer doen. Een nieuwe zomer mét festivals komt er tenslotte alweer aan! :D

De zomer van de festivals

Al jaren roepen we het: we gaan niet met vakantie dit jaar, we gaan leuke dingen doen in eigen land. Maar ja... dan moeten we dringend naar Turkije, Curaçao, Oostenrijk, Canada... en zit thuisblijven er wéér niet in.

Maar.... dit jaar is alles anders. Dochterlief ging met haar pa naar Italie tussen eindexamen en diploma (jazeker, ze is geslaagd) in, en in augustus gaan we samen 5 dagen naar Berlijn. Dus in de tussentijd: tijd voor fun in eigen land.

En mensen, wat is er veel te doen. Deze 40 plusser ging eerst naar het 55+ festival in Den Haag (lol) vanwege de leuke muziekgroepen die er optraden. Je krijgt niet vaak de kans een Surinaams dameskoor te zien optreden tenslotte. Sfeervolle oude liedjes, swingend gebracht in het Stadhuis.

The Hague festivals volgde; een eenmalig optreden van Masalsa op de Rum Rhythm avond, Wouter Hamel op de jazzavond. Pareltjes in hun soort, gratis te bewonderen in de stad.

Een hele rits eindexamenfeesten. Naarmate er meer drank in de dames en heren ging, werd het gehalte slap-lullen steeds hoger. Lol. Al eens gehoord van een BVO-tje? Dat is een biertje-voor-onderweg, heel noodzakelijk om om 2 uur 's nachts de afstand Voorburg-Pijnacker in gepaste dronkenschap te overbruggen.

Trafassi trad voor een prikkie op in het Casino Scheveningen; het was eivol en heel Surinaams Den Haag was aanwezig.

Jazz in de gracht (ja u leest het goed: IN de gracht) op de Bierkade. In de avondzon met bungelende beentjes op de kade; blikje bier, vriend, dochter en goede muziek. Wat wil een mens nog meer.

Dit weekend is er volop muziek te beluisteren op het Spui: in het kader van de Koninkrijksspelen komt de top van de Antilliaanse muziekscene optreden. Izaline Calister, Randal Corsen, Cache, Grupo Serenada... het kan niet op.

Dan volgend weekend het Zomercarnaval in Rotterdam, de laatste dag van Kwakoe in Amsterdam. Wij houden ons muzikaal wel bezig, dus.

En dan sla ik voor het gemak de reguliere dansavonden in Greve en Musicon nog even over. Oh ja, en de Culturele zondagen in Utrecht, in juni. En en en.... alle festivals waar we niet geweest zijn. Nyama, Festival del Sol, Cubafestival in Tilburg, er is gewoon te veel.

Enfin: tijd om met vakantie te gaan is er dus niet. Ban baila!

Toko

En dan raak je aan de praat met de eigenaar van een Indische toko in Voorburg. Een toko vlakbij je huis, een toko waar je graag komt. Met hele goede Indische gerechten.

De eigenaar blijkt uit Afghanistan te komen. Gevlucht met zijn vrouw en kinderen. Dáár was hij apotheker, had een eigen apotheek. Zijn vrouw was bouwkundig ingenieur. Zes jaar geleden gevlucht.

Nu hebben ze een goedlopende toko. De 3 kinderen gaan naar school in Leidschendam. De oudste zit op het VWO. Waar dan? Oh, op het Veurs Lyceum. Wie die zoon dan wel is. Volgt een naam. Ja, die ken ik wel. De wereld is klein.

Van hoogopgeleid in Afghanistan, naar toko-eigenaar in Voorburg. En dat in 6 jaar tijd. De familie heeft inmiddels de Nederlandse nationaliteit, pa spreekt redelijk goed Nederlands. Hij heeft een bestaan hier op weten te bouwen. Een bestaan in veiligheid.

Maar de droefheid die uit zijn ogen spreekt, treft me iedere keer weer.




Ja, dat verjaardagsproject, dat moet ook nog een vervolg krijgen he? Misschien straks!

Verjaardagsproject - het vervolg

Nadat ik vorige week zo heldhaftig begonnen was aan dat project, verzandde het natuurlijk acuut in zieke-konijnenellende, Koninginnedag, langdurige wandelingen in Haagse stadsparken en dergelijke.

Hier dus een poging-tot-update.

Waar waren we gebleven? Ja.

Zaterdag

Het zaterdagkado was een niet-materieel kado: met een vriend deed ik uitgebreid het Zuiderpark aan. We genoten van de repetitie van een brassband-mét-showcorps, aten een ijsje, banjerden in tropische temperaturen het hele park door, snoven de lucht op van véél bbq-s, haalden vervolgens roti en aten dat op tijdens het kijken naar een mooie muziek-dvd.

Zondag

Ja, dat is niet moeilijk: de overwinning van PSV natuurlijk! Een mooier kado konden we niet krijgen op de zondag.

Maandag

Maandag... wat was er maandag voor moois. Lastig. De Koninginnenach had ik wakend bij een ziek konijn doorgebracht, misschien is het feit dat ik haar leven wéér gered heb, mijn mooiste kado van de maandag. Verder was het vooral een dag om snel te vergeten.

Dinsdag

Een ritje naar Ikea leverde een mooi klaptafeltje op om op het balkon te gebruiken. Kleine Troy kreeg ook een kadootje: 2 nietjes in zijn buik omdat Meneer Jansen hem zo verschrikkelijk gebeten had. Ik geloof niet dat hij het leuk vond.


Presentjes die, zo lijkt het, altijd maar door lijken te gaan zijn het verschrikkelijk mooie weer, en het plezier wat ik aan mijn konijnen beleef. 's Morgens door een konijn helemaal gewassen worden omdat 'ie je zo lief vindt, blijft toch heel speciaal!

Verjaardagsproject

Volgende week ben ik jarig. Nou moet je van élke dag een feestje maken, dat weet ik wel. Maar gisteren ben ik begonnen aan iets nieuws:

Het verjaardagsproject.

Elke dag, tot mijn verjaardag, geef ik mezelf een kadootje. Dat mag iets materieels zijn, of een leuke afspraak, dat maakt niet uit. En gisteren deed ik zowel mijn fiets (zie boven, maar dan een knalgele) als mezelf een genoegen: ik kocht een nieuw zadel. In de winter had, ergens in het uitgaansgebied van Den Haag, een of andere lolbroek mijn zadel zo ongeveer doorgesneden. Sindsdien fietste ik op een zadel-met-plastic-zakkie. Geen gezicht, en het is ook nog lastig want je witte broek neemt onherroepelijk de kleur van het zakje aan. Beetje jammer, stelde ik proefondervindelijk vast. Enfin.

Een nieuw zadel dus. Het resultaat? Mijn fiets lijkt wel nieuw. Pimp your bike!

De jaarlijkse prikkenparade

En daar was ie weer: het bericht over de jaarlijkse prikkenparade. Onwetend van het onheil wat de beestjes boven het hoofd hangt, zitten ze tevreden in hun hok en eten hun avondeten.

Een kwartier later ziet hun leven er héél anders uit:

Het hele zwikkie staat klaar in de gang om afgevoerd te worden!

Op een rijtje bij de dierenarts. Er zijn nog 15 wachtenden vóór u...

Hopper benut zijn tijd goed en laat Saar even merken wie de baas is.

Dit zijn toch geen konijn-waardige houdingen, of wel soms???

Dierenarts Nijhuis is zeer te spreken over onze 4 lieverdjes, en nadat alle nageltjes onder hevig protest ook weer geknipt zijn, mogen we weer naar Voorburg terug. Een uurtje later zitten Hopper en Saar boos te zijn in de keuken, Meneer Jansen zit - hoe kan het ook anders - te vreten en Troy? Troy slaapt.

*&#%$@# !!!

Het is een soort vrijdag-de-dertiende, maar dan anders.

Voor afgelopen nacht had de HTM een hele leuke activiteit in gedachten: uitslijpen van de tramrails in de bocht vlak achter mijn huis. Dat is op zich al een takkeherrie, en als klap op de vuurpijl stond er ook nog een enorme dieselgenerator te snorren om het railsslijpen mogelijk te maken. Héérlijk geslapen. Not.

Om half 7 vanmorgen, toen de HTM klaar was met feestvieren, werd ik wakker van 2 konijnen die elkaar probeerden af te maken in de keuken.

Om kwart óver 7 begon de balkonrenovatie van de voorzijde van ons flatgebouw. Het werk zou beginnen aan de andere kant van de flat, een portiek of 4 verder. U raadt het al: de heren hebben niet goed gelezen en begonnen aan deze kant.

Met een pneumatische hamer.

4 Konijnen in de stress, en Roos een pokkenhumeur.


Op een of ander manier is dit níet mijn dag. Denk ik.

Troy, just Troy

Zo kan alleen een baby-konijn slapen. Echt in een hele diepe slaap.

Klein konijntje, enigszins verloren in een grote kamer.

Riep u mij?

Nieuwe site

Leuk, een eigen site bouwen. Eindelijk van die formats van Blogger, webstreepjelog en consorten áf. Eindelijk precies zoals ik het wil. Eindelijk een goed boek gevonden. Nog éven puzzelen, kleurtje kiezen, foto's invoegen. Gaat helemaal goedkomen, ik weet alleen nog niet wanneer. Mijn domein heb ik in ieder geval al gereserveerd.

Allemaal beestjes

En zo reed ik op een zonnige zaterdagmiddag "even" naar Ermelo, naar konijnenopvang Bunnybin, om een konijn te ruilen. Een paar weken geleden had ik daar Mobeck gehaald, maar Jansen en hij konden geen vriendjes worden; vreselijke vechtpartijen hebben we gehad. Dat werd dus niks. En nu dan Troy. Een heel jong konijn, een paar maanden oud, met vliegtuigoren waarvan er al ééntje hangt. Samen hooi eten vonden ze in ieder geval heel gezellig, hoe de rest uitpakt moeten we even afwachten.

Het is hier een enorme beestenbende ondertussen, want ook Claire's ratten, die normaliter bij haar vader wonen, logeren hier. Links Cooper, rechts Mini. Ze zijn uitermate schattig. Vanmorgen hebben ze ook meegedaan met het paasontbijt: een plakje hardgekookt ei werd in no time opgepeuzeld.

Op de site van Bunnybin (de link is verstopt in de titel van dit logje) kun je mij nog bewonderen met Meneer Jansen in mijn armen.

Ik ga even van het mooie weer genieten. Meer foto's van Troy volgen laterrrrrrrrr.