Op de fiets 2

Net op volle snelheid uit de poort van het Nationale-Nederlandengebouw gefietst, staat hij alsnog stil naast mij bij het stoplicht.

Goede grijze wollen jas, double-breasted
Mooi zw/w krijtstreeppak

en daaronder de afknapper van de dag: van die veels te oranje, Jort Kelder-achtige puntschoenen.

Als ze nou nog gepoetst waren ....

Op de fiets 1

Observaties vanaf de fiets.
Hopelijk wordt het een serie, er valt genoeg te zien onderweg tenslotte.


Man:
zwarte broek
bruine schoenen
blauwe sokken.

Nee. Niet fijn.

Zout

FUCKFUCKFUCK !!!




Sorry, dat moest er even uit! Want wat staat er hier net beneden bij het stoplicht???? Een strooiwagen met daarin een hele verse lading maagdelijk wit zout.


En weet je wat dat betekent???


Juist. Dat het weer glad wordt. BAH !!!

Foto's

Een deel van de Barca-foto's is hierrrr te bewonderen!

Barcelona 2009

 

Speciaal voor Adrie.

Kind zelfgemaakt, sneeuwpop niet ;-)

Tocktober

Instead of october, it's tock-tober. This is my entry, just in time before it's november already!

Pooh is back!

"Arm Teigetje," zei Christoffer Robin."Ik ben benieuwd waar hij heen wil gaan."

"Naar Afrika misschien?" zei Poeh.
"Welke kant is dat op?" vroeg Roe.
Dat wist niemand.


Vanmiddag gekregen van mijn dochter: Terug naar het Honderd-Bunders-Bos

Voor zover ik kan zien, een waardig en geweldig vervolg op de originele boeken van A.A. Milne. Bakje espresso erbij en lekker lezen dus!

Vreugde en verdriet

Mijn dag begon, zoals altijd, met het lezen van het nieuws op internet. Het ongeluk op de N14 bij Wassenaar trok mijn aandacht. Gatver, er waren jongeren van HGC bij betrokken. Het waren dus Wassenaarse jongeren. Even doorklikken leverde mij de trieste informatie op dat het meisje wat stierf in de nacht van 3 oktober, 1,5 jaar mijn leerling is geweest. Vrolijke onbezonnen Sas, die het maximale uit het leven wilde halen wat erin zat.

Ik geloofde er niets van. Dit kon niet waar zijn. Maar alle info die ik verzamelde, leverde hetzelfde beeld op. Sas is er niet meer. 18 Jaar, net begonnen aan de universiteit, sprankelend mooi meisje. In een waas van herinneringen en verdriet moest de dag eigenlijk nog beginnen.

Later op de dag had ik het tweede gesprek bij een instelling voor sociaal-cultureel werk in Den Haag. Dat liep zo plezierig, dat ik daar per 1 november mag beginnen. Na bijna een jaar werkeloosheid, lekker weer aan de slag.

Het kwartje is nog niet helemaal gevallen. Niet over Sas, niet over het werk.

Eerst donderdag de begrafenis van een meisje wat midden in het leven stond, wat ik een mooie toekomst in de rechtspraak had gegund, een heerlijk leven met haar vriendinnen in Amsterdam. Iedere keer als ik mijn dochter spreek, realiseer ik me dat de moeder van Sas haar dochter nooit meer kan bellen. Het is zo wreed. Kinderen horen niet eerder te sterven dan hun ouders.

Het is een klassiek cliché, maar ook nu liggen vreugde en verdriet weer heel dicht bij elkaar.

Kaaskoppen

Vriend, zelf afkomstig van de Antillen, kijkt voetbal.

Misprijzend schudt hij zijn hoofd: "Conjo, er zitten bijna geen Nederlanders meer in het Nederlands elftal!"

Ik tracht te corrigeren: "Nee, dat zie je verkeerd: het zijn wel Nederlanders, maar hun ouders komen uit Marokko, Su, Afrika, Curaçao ...."

Maar dat blijkt het probleem niet. Meneer wil meer kaaskoppen in het Nederlands voetbal!

Op het verkeerde been gezet

Op het terras voor de HEMA zit een oude man te genieten van het zonnetje. Hij heeft zijn schoenen uitgeschopt en zit, met een capucchino voor zich, lekker met zijn voeten op de stoel. Het hoedje moet je er even bijdenken, maar dat zou perfect in het plaatje passen.

Een keiharde ringtone schudt alle tevreden terrasgangers even wakker.

De man graait in zijn binnenzak, tovert een I-phone tevoorschijn, kijkt op het schermpje, grijnst tevreden. Seconden later schalt er "Hai Dave!" over het plein...

Watching over Ground Zero

Picture taken by my daughter on april 30, 2008

Rio aan de Rijn

Omdat mijn Tom-tom morgen vanuit Heemstede op reis gaat naar Berlijn, moest ik gisteren very old-skool, namelijk met een geschreven briefje in de hand, naar Arnhem. Dat lukte gelukkig ook prima, zodat we ruim op tijd waren om de opbouw van de carnavalsstoet te bewonderen, op een lange kade aan de Rijn. Voorzien van de nodige vrachtwagens met enorme herrie-boxen, en de nodige whisky, vertrok de stoet zowaar op tijd door de zonnige binnenstad.

Van het zomercarnaval in R'dam ben je een afgegrendelde binnenstad, een hoop politie en ME en een gespannen sfeer gewend. Zo niet in Arnhem: geen security of agent gezien, de winkels waren gewoon open en de stemming was geweldig. Veel vrienden gezien en gesproken, genoten van de muziek en de parade (en de verse vis van de markt).

Op 6 september is er nog een zomercarnaval: in Oosterhout. Of ik die datum maar vast in mijn agenda wilde zetten ;-)




Hé...de poezen. Die hadden we in Rotterdam ook al bewonderd!



Het kostuum zonder de loper erin...

En mét.. het effect is grappig omdat er wieltjes onder de constructie zitten, en het hele gevaarte dus vrij makkelijk over straat gaat.



Door de Antilliaanse groepen wordt enorm veel aandacht besteed aan de costuums, en dat is duidelijk te zien!





Afgelopen...tot volgend jaar!

I loooooove me webbit

Zijn neusje tegen mijn wang aan. Als hij ademt, voel ik héél zachtjes de lucht verplaatsen. Als zijn oogjes knipperen, aaien zijn wimpers langs mijn huid. Zijn voorpootje heeft hij om de vingers van mijn ene hand gekromd. Mijn andere hand zit om zijn lijfje gevouwen, waar zijn hartje rustig klopt. Af en toe zucht hij diep, en ontploft bijna van puur genot.

Daantje... oh wat is hij lief!

Fase 1: wortel eten





Fase 2: het resultaat!

Vrienden

Martin Bril. Karel Glastra van Loon. Chaim Potok. Frank McCourt. Simon Carmiggelt.

Allemaal schrijvers die niet al te lang geleden zijn overleden. Schrijvers die mij, en vele anderen, op enig moment hebben geïnspireerd.

Nieuwe boeken zullen er van deze mannen niet meer verschijnen. Gelukkig hebben we de oude nog, oude vrienden die, soms beduimeld en met ezelsoren, in de boekenkast staan. En die keer op keer herlezen worden.

En die, soms tot grote ergernis (ja, ook van mijzelf) steeds mee verhuizen naar een ander huis, een andere levensfase. Om dan opnieuw te inspireren.

Boeken... ik krijg er in ieder geval nooit genoeg van!

Konijnenhumor

Wat doe je als konijn als je vindt dat het te lang duurt voordat je je schaal groente krijgt? Nou... dan ga je gewoon de hele kamer op stelten zetten! Luidruchtig rondracen, binkies maken ín het hok (en geloof mij, als een 5kg zware Franse Hangoor dat doet, valt het op!), op alles knagen waar je niet op mág knagen....

En als je, als schoon konijn, je hok vies vindt, wat dan? Dan spit je gewoon de hele inhoud de kamer in. Hoppa, dat ruimt op. Toch???

Kijk, en dat je baasje dat nou niet zo heel geweldig vindt en dat duidelijk laat merken, daar laat jij je lange konijnenoren niet naar hangen. Dus.


Queen Muts

Brilletje

Pffff..... Gisteren "even" een nieuwe bril uitgezocht. 422 Euro. Vierhonderdtweeëntwintig!!!

Gelukkig was het montuur voor de helft van de prijs, dat dan weer wel.

Fruit is gezond

Voor de AH in de Theresiastraat staan 2 Marokkaanse jongens: haar strak in de gel, keurig gestreken overhemdje aan - ongetwijfeld van een duur merk.

En wat zijn de heren aan het doen? Op de achterklep van hun zilveren, oude maar zéér gepimpte BMW staan bakjes bramen en druiven, waar de heren gebroederlijk uit staan te eten. De bodem is al bijna bereikt.

Kijk, en dát hadden we nou weer niet gedacht natuurlijk.

(-:

Je kent dat vast wel. Lekker thuis, muziekje aan, in je eentje lekker genieten van waar je mee bezig bent.

Dan gaat de bel. Huh??? Zou er iemand langskomen? Inderdaad, er staat een ongenode "vriend" voor de deur. Zijn naam? Murphy...... Bij mij kwam hij de afgelopen 2 weken een paar keer langs, en welkom was hij nooit.

De eerste keer was vorige week. Ik zat, inderdaad, lekker thuis, muziekje aan, niks aan de hand. Ik hoorde wat gekraak in het plafond, maar ja, als je in een wat ouder huis woont is dat niet ongebruikelijk. Het gekraak nam toe, en ineens kwam mijn plafond naar beneden. 4x4 Meter glasvezelbehang, op het plafond geplakt omdat dat zo netjes afwerkt, had de geest gegeven. Konijn Daan en ik zaten in een tentje van behang. Hij gilde van angst.
Toen ik eronder vandaan was gekropen, zag het er zo uit:



Vervolgens hebben we dinsdag Hopper, ons oudste konijn, in laten slapen. Hij was op. Oud, blind, permanent zwaar verkouden, graatmager. Maar nog zo fel en taai als wat. Op de tafel bij de dierenarts heeft hij nog één keer zijn vriendin gewipt. Een passend afscheid, een wippie maken was zijn grote passie.

Het laatste evenement vond gisteren plaats. Eerst de trein die in totaal 50 min. vertraging had. Dat was al een enorme afknapper. Toen ging ik 's avonds "even" het oud papier wegbrengen, en dat duurde 1,5 uur. De papierbak is letterlijk om de hoek...

Gelukkig heb ik een handige buurman, die mijn voordeur open flipperde nadat ik de verkeerde sleutel mee had genomen. Scheelt weer het avondtarief van de sleutelboer.

Maar ja, nu ben ik dus wel even klaar met Murphy.Wat mij betreft hoeft 'ie voorlopig niet meer op visite te komen!