Tocktober

Instead of october, it's tock-tober. This is my entry, just in time before it's november already!

Pooh is back!

"Arm Teigetje," zei Christoffer Robin."Ik ben benieuwd waar hij heen wil gaan."

"Naar Afrika misschien?" zei Poeh.
"Welke kant is dat op?" vroeg Roe.
Dat wist niemand.


Vanmiddag gekregen van mijn dochter: Terug naar het Honderd-Bunders-Bos

Voor zover ik kan zien, een waardig en geweldig vervolg op de originele boeken van A.A. Milne. Bakje espresso erbij en lekker lezen dus!

Vreugde en verdriet

Mijn dag begon, zoals altijd, met het lezen van het nieuws op internet. Het ongeluk op de N14 bij Wassenaar trok mijn aandacht. Gatver, er waren jongeren van HGC bij betrokken. Het waren dus Wassenaarse jongeren. Even doorklikken leverde mij de trieste informatie op dat het meisje wat stierf in de nacht van 3 oktober, 1,5 jaar mijn leerling is geweest. Vrolijke onbezonnen Sas, die het maximale uit het leven wilde halen wat erin zat.

Ik geloofde er niets van. Dit kon niet waar zijn. Maar alle info die ik verzamelde, leverde hetzelfde beeld op. Sas is er niet meer. 18 Jaar, net begonnen aan de universiteit, sprankelend mooi meisje. In een waas van herinneringen en verdriet moest de dag eigenlijk nog beginnen.

Later op de dag had ik het tweede gesprek bij een instelling voor sociaal-cultureel werk in Den Haag. Dat liep zo plezierig, dat ik daar per 1 november mag beginnen. Na bijna een jaar werkeloosheid, lekker weer aan de slag.

Het kwartje is nog niet helemaal gevallen. Niet over Sas, niet over het werk.

Eerst donderdag de begrafenis van een meisje wat midden in het leven stond, wat ik een mooie toekomst in de rechtspraak had gegund, een heerlijk leven met haar vriendinnen in Amsterdam. Iedere keer als ik mijn dochter spreek, realiseer ik me dat de moeder van Sas haar dochter nooit meer kan bellen. Het is zo wreed. Kinderen horen niet eerder te sterven dan hun ouders.

Het is een klassiek cliché, maar ook nu liggen vreugde en verdriet weer heel dicht bij elkaar.

Kaaskoppen

Vriend, zelf afkomstig van de Antillen, kijkt voetbal.

Misprijzend schudt hij zijn hoofd: "Conjo, er zitten bijna geen Nederlanders meer in het Nederlands elftal!"

Ik tracht te corrigeren: "Nee, dat zie je verkeerd: het zijn wel Nederlanders, maar hun ouders komen uit Marokko, Su, Afrika, Curaçao ...."

Maar dat blijkt het probleem niet. Meneer wil meer kaaskoppen in het Nederlands voetbal!

Op het verkeerde been gezet

Op het terras voor de HEMA zit een oude man te genieten van het zonnetje. Hij heeft zijn schoenen uitgeschopt en zit, met een capucchino voor zich, lekker met zijn voeten op de stoel. Het hoedje moet je er even bijdenken, maar dat zou perfect in het plaatje passen.

Een keiharde ringtone schudt alle tevreden terrasgangers even wakker.

De man graait in zijn binnenzak, tovert een I-phone tevoorschijn, kijkt op het schermpje, grijnst tevreden. Seconden later schalt er "Hai Dave!" over het plein...

Watching over Ground Zero

Picture taken by my daughter on april 30, 2008

Rio aan de Rijn

Omdat mijn Tom-tom morgen vanuit Heemstede op reis gaat naar Berlijn, moest ik gisteren very old-skool, namelijk met een geschreven briefje in de hand, naar Arnhem. Dat lukte gelukkig ook prima, zodat we ruim op tijd waren om de opbouw van de carnavalsstoet te bewonderen, op een lange kade aan de Rijn. Voorzien van de nodige vrachtwagens met enorme herrie-boxen, en de nodige whisky, vertrok de stoet zowaar op tijd door de zonnige binnenstad.

Van het zomercarnaval in R'dam ben je een afgegrendelde binnenstad, een hoop politie en ME en een gespannen sfeer gewend. Zo niet in Arnhem: geen security of agent gezien, de winkels waren gewoon open en de stemming was geweldig. Veel vrienden gezien en gesproken, genoten van de muziek en de parade (en de verse vis van de markt).

Op 6 september is er nog een zomercarnaval: in Oosterhout. Of ik die datum maar vast in mijn agenda wilde zetten ;-)




Hé...de poezen. Die hadden we in Rotterdam ook al bewonderd!



Het kostuum zonder de loper erin...

En mét.. het effect is grappig omdat er wieltjes onder de constructie zitten, en het hele gevaarte dus vrij makkelijk over straat gaat.



Door de Antilliaanse groepen wordt enorm veel aandacht besteed aan de costuums, en dat is duidelijk te zien!





Afgelopen...tot volgend jaar!

I loooooove me webbit

Zijn neusje tegen mijn wang aan. Als hij ademt, voel ik héél zachtjes de lucht verplaatsen. Als zijn oogjes knipperen, aaien zijn wimpers langs mijn huid. Zijn voorpootje heeft hij om de vingers van mijn ene hand gekromd. Mijn andere hand zit om zijn lijfje gevouwen, waar zijn hartje rustig klopt. Af en toe zucht hij diep, en ontploft bijna van puur genot.

Daantje... oh wat is hij lief!

Fase 1: wortel eten





Fase 2: het resultaat!

Vrienden

Martin Bril. Karel Glastra van Loon. Chaim Potok. Frank McCourt. Simon Carmiggelt.

Allemaal schrijvers die niet al te lang geleden zijn overleden. Schrijvers die mij, en vele anderen, op enig moment hebben geïnspireerd.

Nieuwe boeken zullen er van deze mannen niet meer verschijnen. Gelukkig hebben we de oude nog, oude vrienden die, soms beduimeld en met ezelsoren, in de boekenkast staan. En die keer op keer herlezen worden.

En die, soms tot grote ergernis (ja, ook van mijzelf) steeds mee verhuizen naar een ander huis, een andere levensfase. Om dan opnieuw te inspireren.

Boeken... ik krijg er in ieder geval nooit genoeg van!

Konijnenhumor

Wat doe je als konijn als je vindt dat het te lang duurt voordat je je schaal groente krijgt? Nou... dan ga je gewoon de hele kamer op stelten zetten! Luidruchtig rondracen, binkies maken ín het hok (en geloof mij, als een 5kg zware Franse Hangoor dat doet, valt het op!), op alles knagen waar je niet op mág knagen....

En als je, als schoon konijn, je hok vies vindt, wat dan? Dan spit je gewoon de hele inhoud de kamer in. Hoppa, dat ruimt op. Toch???

Kijk, en dat je baasje dat nou niet zo heel geweldig vindt en dat duidelijk laat merken, daar laat jij je lange konijnenoren niet naar hangen. Dus.


Queen Muts

Brilletje

Pffff..... Gisteren "even" een nieuwe bril uitgezocht. 422 Euro. Vierhonderdtweeëntwintig!!!

Gelukkig was het montuur voor de helft van de prijs, dat dan weer wel.

Fruit is gezond

Voor de AH in de Theresiastraat staan 2 Marokkaanse jongens: haar strak in de gel, keurig gestreken overhemdje aan - ongetwijfeld van een duur merk.

En wat zijn de heren aan het doen? Op de achterklep van hun zilveren, oude maar zéér gepimpte BMW staan bakjes bramen en druiven, waar de heren gebroederlijk uit staan te eten. De bodem is al bijna bereikt.

Kijk, en dát hadden we nou weer niet gedacht natuurlijk.

(-:

Je kent dat vast wel. Lekker thuis, muziekje aan, in je eentje lekker genieten van waar je mee bezig bent.

Dan gaat de bel. Huh??? Zou er iemand langskomen? Inderdaad, er staat een ongenode "vriend" voor de deur. Zijn naam? Murphy...... Bij mij kwam hij de afgelopen 2 weken een paar keer langs, en welkom was hij nooit.

De eerste keer was vorige week. Ik zat, inderdaad, lekker thuis, muziekje aan, niks aan de hand. Ik hoorde wat gekraak in het plafond, maar ja, als je in een wat ouder huis woont is dat niet ongebruikelijk. Het gekraak nam toe, en ineens kwam mijn plafond naar beneden. 4x4 Meter glasvezelbehang, op het plafond geplakt omdat dat zo netjes afwerkt, had de geest gegeven. Konijn Daan en ik zaten in een tentje van behang. Hij gilde van angst.
Toen ik eronder vandaan was gekropen, zag het er zo uit:



Vervolgens hebben we dinsdag Hopper, ons oudste konijn, in laten slapen. Hij was op. Oud, blind, permanent zwaar verkouden, graatmager. Maar nog zo fel en taai als wat. Op de tafel bij de dierenarts heeft hij nog één keer zijn vriendin gewipt. Een passend afscheid, een wippie maken was zijn grote passie.

Het laatste evenement vond gisteren plaats. Eerst de trein die in totaal 50 min. vertraging had. Dat was al een enorme afknapper. Toen ging ik 's avonds "even" het oud papier wegbrengen, en dat duurde 1,5 uur. De papierbak is letterlijk om de hoek...

Gelukkig heb ik een handige buurman, die mijn voordeur open flipperde nadat ik de verkeerde sleutel mee had genomen. Scheelt weer het avondtarief van de sleutelboer.

Maar ja, nu ben ik dus wel even klaar met Murphy.Wat mij betreft hoeft 'ie voorlopig niet meer op visite te komen!

Rondje Den Haag bij nacht

Om enige frustratie kwijt te raken stapte ik gisteravond om 23.30 uur op de fiets voor een nachtelijk rondje. Voorburg was zo goed als uitgestorven, maar stevig doortrappend bereikte ik al gauw Scheveningen. En daar was het me toch druk.... en eigenlijk heel onaangenaam. Een overschot aan testosteron, veel overdreven gassende auto's, een enorme file om de parkeergarage ín - en ook weer uit - te komen, jongens met veel te veel foute aftershave..

Natuurlijk toch wat leuke dingen opgemerkt: een zilveren Golfje met daarin 4 heren, die luidkeels mee zaten te zingen met de Rai-muziek die uit de open ramen schalde. De prachtig opgeknapte strandtenten die stuk voor stuk sfeer uitstraalden én bomvol zaten. Wat nou kredietcrisis? Kinderen die ondanks het late uur lekker in het zand zaten te spelen.

Toch irriteerden de drukte en de herrie me mateloos, dus ik sloeg af in de richting van het oude Scheveningen. Via de Scheveningseweg werd het steeds stiller onderweg. In de Anna Paulownastraat zwabberde een man het café uit. Hij had zogehoord zin in een wedstrijdje spellen, en begon voortvarend: "a is for anus, p is for penis...."

Dat schoot al lekker op. Of hij voor de rest van het alfabet nog andere onderwerpen op voorraad had weet ik niet, hikkend van het lachen fietste ik verder. Op het Malieveld waren zowaar nog jongeren aan het skaten op de skatebaan. Iets verderop zat een hele grote groep mensen lekker in de koelte onder de bomen. Ze waren gehuld in een enorme wietwalm. Heerlijk, die toeristen die compleet losgaan in de Nederlandse coffeeshops ;-)

De patatkraam boven de Utrechtsebaan had het als vanouds beredruk. Een van de weinige plekken waar je tot 4 uur 's nachts hele goeie patat kunt eten. Vooral te vermijden rond half 3, als de hele inhoud van Het Paard losgelaten wordt en linea recta hierheen fietst.

De student in de Theresiastraat die, gehuld in streepjesoverhemd en korte broek, probeerde te pinnen en duidelijk geen saldo had, gaf daar op bloemrijke wijze blijk van.

En toen was ik alweer bijna thuis. Waar ik de konijnen blij gemaakt heb met verse aardbeien, en zelf de dag afsloot met een glas koude witte wijn en een beschuit met aardbeien.

Het was weer een lekker ritje!

Tegeltjeswijsheid

Sent to me by my daughter (:

Waarheid als een koe

Vóór mij in de trein zitten een paar TU-studenten, ongelofelijk slap te lullen. Het gaat o.a. over het onthouden van cijferreeksen. Dan komen de 06-nummers voorbij en volgt de onvergetelijke oneliner:

"Dat is best wel makkelijk, dat die 06-nummers allemaal met 06 beginnen!"



;-)

Rondje Den Haag

Ze heeft hem al een jaar niet gezien, haar zoon van 11. Hij woont in China (in een kleine stad, maar 3 miljoen inwoners….), zij in Den Haag. Waar ze werkt als masseuse en pedicure, en met haar verdiensten de familie in China onderhoudt.

Gelukkig is er internet, waardoor ze nog enig contact met haar zoon kan houden. Maar dat ze hem mist is overduidelijk. Waar ze het voor doet ook: zonder haar geld kan zoon niet naar school. Alle voorzieningen rondom studiefinanciering die bij ons zo normaal zijn, worden door de Chinese “legeling” niet aangeboden.

Over een paar jaar is er in China waarschijnlijk niet eens een meisje voor haar zoon; door de maatregelen die genomen zijn tav de één-kindpolitiek – en dat ene kind moest natuurlijk een zoon zijn – dreigt er een groot tekort aan meisjes.

Ze lijkt gelukkig, “mijn” Chinese dame. Als je haar hoort giechelen en kletsen met haar al net zo gebrekkig Nederlands sprekende collega’s. Hoe het écht met haar gaat? Geen idee, wat er achter het masker van vriendelijkheid schuilgaat, is me niet duidelijk.



Goed, dat was dus Chinatown. Nou is DH een stad met vele gezichten, dus daarna maar eens naar het Voorhout. Alwaar Roze Zaterdag gevierd werd. Een van de standhouders was gehuld in een t-shirt met de tekst: luie flikker. Geweldig.

Er fietst een oudere Hindoestaanse vrouw voorbij, die van verbijstering over zoveel openlijke homo- en lesbo aanwezigheid bijna spontaan van haar fiets dondert. Een paar Amerikaanse toeristen komen het Hotel Des Indes uitzetten en lijken met hun blik duidelijk te maken dat ze Nederland nu écht niet meer snappen. Bovendien wordt er stevig geblowed dus dat zal wel bijdragen aan hun algemene verbijstering.

De reguliere buurtbewoners, over het algemeen óf hot en happening, of oud en heel chique, lopen of fietsen geheel onaangedaan, langs een stevig rockende meidenband, over “hun” Voorhout. Ze hebben hier wel gekkere dingen zien gebeuren. En dan moet Gerard Joling nog komen….



Constatering 1: goed dat er zo’n Roze Zaterdag is.
Constatering 2: eigenlijk zou het niet nodig moeten zijn.
Constatering 3: de meeste lesbo’s zijn onwaarschijnlijk dik en hebben stekeltjeshaar.
Constatering 4: ik weet niet waarom.

Den Haag? I love it!

Ramen lappen

Vanmorgen in het Groothandelsgebouw in Rotterdam:

een dame van de huishoudelijke dienst staat de ruiten van de openslaande deuren te lappen. De deuren zijn (goede gok) zo'n 2.2 meter hoog. De dame in kwestie komt, ook in uitgerekte staat, niet verder dan zo'n 1,8 m.


Eeehh..... ;-)

Ik kies bewust

....of toch niet?

Naast de Jumbo zit een middelbare school. Middels gedoseerde toegang mogen daar de scholieren de happen komen kopen die niet door moeders worden verstrekt.

Zo staat er net een tevreden buiten te bijten in een croissant. In zijn hand nóg een croissant, en een blikje Red Bull.


Gatver... als lunch....
Ik moet er niet aan denken!