Een week en een dag heeft hij bij ons gewoond, onze lieve Pim. Zo'n zacht en zachtaardig konijn, een en al vriendelijkheid. Met groot enthousiasme viel hij aan op zijn eten, liet zich knuffelen, zat Jansen achterna en samen ontsnapten ze keer op keer uit de kooi. Door Pim werd Jansen weer een echt konijn.
Gek op een aai over zijn koppie, op worteltjes en appel, op donderjagen in de kamer. Samen met Jansen op strooptocht en mij 's morgens wakker maken door zijn ondeugende koppie om mijn slaapkamerdeur te steken.
En toen werd het dinsdag 16 januari, en ging Pim onder het mes. Als echte man wilde hij namelijk zijn territorium bepalen, en sproeide de hele kamer onder. Voor Jansen was het frustrerend om continue belaagd te worden door een hitsige vent, dus moest Pim gecastreerd.
Gisteravond was hij weer thuis, nog een beetje groggy, nog knuffeliger dan anders. At enthousiast lof en wortel, knabbelde hooi.
Vanmiddag brachten we hem terug naar de dierenarts omdat hij niet meer at, niet meer dronk, apatisch in zijn hok zat en zich niet meer verroerde.
De dierenarts wist hem iets op te lappen, en Pim zou de nacht thuis doorbrengen. We reden in storm en regen naar Wateringse Veld om hem op te halen. Wat was ik bang in de auto.
Helaas bedroog mijn voorgevoel me niet. Onze lieve zachte Pim, onze Houdini, onze grote lolbroek ... één week heeft hij van een mooi leven genoten. Eén week lol gemaakt, een week óns laten genieten van zijn lieve karakter, zijn zachte vel. Jansen heeft afscheid van hem genomen hier thuis, hem zorgvuldig besnuffeld, zijn oortje gewassen.
I'm so sorry my sweet rabbit,this wasn't meant to be.
9 opmerkingen:
Bedroevend mooi geschreven, sterkte
Oke.. je wilt dat ik reageer. Uhm.. leuke dingen schrijven is altijd leuker dan niet zo leuke. Maar ik doe een poging. Ik begrijp dat het allemaal geen leuke ervaring is. Ik erken dat het heel mooi geschreven is. Alleen.. ik krijg er het gevoel bij alsof er een méns is overleden. Natuurlijk is het heel sneu voor jou, voor dochter en voor Jansen natuurlijk. Maar een boerenkind als ik is wat nuchterder bij de dood van een dier. Ik heb er genoeg zien gaan in mijn jonge leven. Zelfs dieren die bewust geslacht werden. C'est la vie... denk ik dan.
Maar ik hoop wel dat Jansen gauw weer een leuk vriendje krijgt!
Wat kan je je snel hechten aan zo'n dier, hè? Nooit leuk als je hem dan al zo snel weer moet missen.
Je moet ook nooit aan de mannelijkheid van een levend wezen gaan snijden. Foei!
jemig, wat is er gebeurd bij die operatie..... sterkte voor je, dieren kunnen heel veel voor mensen betekenen.....
Och gut toch...wat hebben ze in hemelsnaam met dat arme beest uitgespookt?
En nu niet wat tijd voor iets nieuws? ik klik alweer twee weken naar hetzelfde verhaal. Rosa toch!
Hoe is het nu met je? Ik mis je :-(
Ben je weer gestopt?
Een reactie posten