My 2 cents

Waar ik blij van werd vandaag 1

2011-10-01T23:51:00.002+02:00

In zomerkleren fietsen in de herfstzon

De keuken stukje voor stukje opknappen

De berg groente en fruit uit de Turkse winkel

Een konijn wat aan komt sprinten om geaaid te worden

De Volkskrant

Een lekker biertje

Een gezellig sms-je uit Berlijn

Een gezellig sms-je uit Voorburg, over Berlijn ;-)

Was die in de zon hing te wapperen

Voorlezen over de broertjes Jussen, en genieten van hun optreden bij P&W

Een nieuwe Pandora-kraal voor mijn armband

Toen wij naar Amsterdam vertrokken....

2011-09-25T12:08:00.000+02:00

In de weekendbijlage van de VK stond een leuk artikeltje over de open dagen bij kleine NL bierbrouwers. Kleine brouwerijtjes zijn enorm in opkomst, en er komen reuze lekkere bieren vandaan. De brouwerij die ons het meeste aansprak was De 7 Deugden onder de rook van Amsterdam: een pas gestarte brouwerij, met een maatschappelijke functie. Er werken namelijk mensen voor wie de reguliere arbeidsmarkt een brug te ver is.

Vorig jaar gingen we (vriendin R en ik) naar een wijngaard, jawel ook in Nederland, vorige week dronken we een ferme borrel bij Museum Van Kleef , dus een bierbrouwerij paste perfect in het plaatje.

Zaterdagochtend bakte ik een paprikafrittata, kocht verse pistoletjes bij de bakker, en bij gebrek aan een picknickmand pakte ik bordjes, brood, frittata en servetten in in mijn felgroene plastic wasmand. Gezien de te verwachten biercomsumptie liet ik het flesje wijn maar thuis ;-)

R werd opgehaald op Den Haag CS, een zoektocht door de auto leerde ons dat de TomTom daar toch echt niet lag, maar aangezien R inmiddels aardig met mijn iPhone overweg kan, voldeed googlemaps ook. En Osdorp kan ik gelukkig zonder TomTom ook nog wel vinden.

Osdorp zelf.... wat moet ik ervan zeggen. Rijen en rijen foeilelijke flats, een winkelcentrum waar je nog niet dood gevonden wil worden. In de zon die heerlijk scheen gisteren, was het nog wel wat, maar feitelijk is het een vreselijk oord. Het grappige is wel dat als je er eenmaal doorheen bent, je ook acuut verzeild raakt in de polders onder Amsterdam: boerderijen - redelijk scheefgezakt - slootjes, koeien en paarden, en het ouderwetse dorpsgevoel van vroeger.

We reden langs de brouwerij, genoten nog even van het absurde verschil tussen Osdorp en de polder, en parkeerden de auto aan de rand van een weiland. Heel attent had iemand daar een picknickbank neergezet, en we verorberden de helft van de frittata. Langswandelende mensen zeiden vriendelijk gedag, in de wei tegenover ons graasden paard en pony, even verderop was een kat op muizenjacht. In de verte zag je de vliegtuigen de landing inzetten, we zaten immers nog steeds vlakbij Schiphol.

Bij De 7 Deugden was het ontzettend druk, en heel gezellig. Tijdens de rondleiding leerde Garmt, de eigenaar/brouwmeester ons hoe hij bier maakt, en voor een luttel bedrag waren de bieren ook te proeven. Het verhaal van Garmt is een absolute successtory: hij is begin dit jaar begonnen met brouwen, inmiddels is zijn bier te koop in verschillende winkels in en rond Amsterdam (en zelfs in Den Haag, ow yeah) en biedt hij aan een aantal mensen zinvol werk. Het is ook een aandoenlijk verhaal: de flesjes bier worden nog bijna handmatig gevuld, de etiketten worden er totaal handmatig opgeplakt.

Inmiddels was de zon aardig aan het zakken, en gingen we met 2 flesjes Spring en Tijm richting auto. De meegebrachte vesten waren hard nodig om ons warm te houden tijdens het eten van de tweede helft frittata. We plukten paardenbloembladeren voor mijn konijnen en kropen welgedaan en tevreden in de auto.

De terugweg moest niet via de A4: ik zocht en vond het kanaal wat van Osdorp naar Nieuw Vennep loopt, en langs dat kanaal reden we terug. Aan de horizon ging de zon in alle kleuren die zelfs Histor niet bedenken kan, onder. Boven de landerijen hingen de witte wieven. Het was een magische avond.

Op een goed moment kruiste de weg de A44, en reden we in het donker Den Haag binnen. De konijnen waren dolblij met de paardebloembladeren, en in de koelkast staan 2 biertjes te wachten totdat ze (bij een preischotel - met tijm- uit de oven) opgedronken zullen worden.

Waar waren we?

http://www.de7deugden.nl/#

http://www.museumvankleef.nl/content/likeuren.php

http://www.wijnhoevedecolonjes.nl/

Tietzat

2011-09-08T22:50:00.002+02:00

Enfin. Geheel gewoontegetrouw zit ik dus gisteravond naar Een Vandaag te kijken. Vaste prik tijdens het avondeten. Komt er een item over langvoeden. Kleuters (!!!) aan de tiet. Eetlustbedervend zoiets, serieus.

Dat arme jongetje, nu 5 jaar. Over 7 jaar gaat ie naar de middelbare school. Het moment dat zijn klasgenoten zich gaan realiseren dat hun nieuwe vriendje op zijn 5e nog aan de tiet van moeders lurkte.... Kan iemand voor "Flip" alvast een plekkie bij de psychiater reserveren???

En dan nog wat. Kinderen die lang borstvoeding krijgen zouden gezonder zijn. Het mocht wat, dat argument. Na 14 maanden waren zowel dochter als ik er wel klaar mee, dan heb je toch je best gedaan zou ik zeggen. Het resultaat? Dochter was ziek of onderweg. Dat heeft dus niet geholpen.

Nog een: het is zo goed voor de binding tussen moeder en kind. Uhhh... als die band na een paar weken niet goed is maakt wel of geen borstvoeding ook niet meer uit. En als een kind voor liefde en geborgenheid afhankelijk is van die borstvoeding is er toch ook iets mis.

Al die moeders die meewerkten aan de film vinden het zo vreselijk normaal om lang te voeden. Waarom maken ze er dan zo'n heisa over???

Of vrouwen wel of niet borstvoeding geven moeten ze lekker zelf weten, als iemand zo gek is om dat 5 jaar lang te doen - be my guest, maar nationwide op tv, op primetime? Liever niet!

De zomer van.....

2011-08-31T21:28:00.002+02:00

mijn kleine rode autootje!

Mijn kleine rode autootje, mijn overdekte fiets, mijn koekblik (bij autodealers bekend als Fiat Seicento) heeft zich weer van zijn beste kant laten zien deze zomer. Dat zit zo.

Ik roep altijd: die Fiat is een prima stadsauto, maar voor reizen niet geschikt. Nou is dat op zich een houdbaar principe, als je nog een reisauto hebt staan, dan wel kunt huren voor de zomer. Het komt er in de praktijk dus op neer dat ik de nodige kilometers vreet in....juist, dat kleine rode autootje.

Ik heb m geloof ik al sinds 2004, het ding hapert nooit, loopt 1:20, en na een jaar of 5 bleek de achterbank toch geheel wegklapbaar te zijn, wat het gebruiksgemak danig verbeterde.

En wat deden we zoal deze zomer?

Begin juli reed ik met een volgepropt koekblik naar Berlijn. Net even over de Duitse grens pikte ik mijn dochter op, en samen reden we voor de verhuiswagen uit over de Autobahn. Schaterend reden we 150 km/uur, gewoon omdat we wilden proberen hoe hard het arme ding kon, zelfs helemaal volgepakt. Dat viel niet tegen! Claire reed zelf via de voormalige grenspost Helmstedt de stad in, en zonder moeilijkheden bereikten we haar nieuwe huis.

In Berlijn deed de auto nog dagen dienst als aanvoer van bouwmarkt- en boodschappenmeuk. Vervolgens terug naar Nederland, met medeneming van een per trein gearriveerde vriendin, en met achterlating van dochter en haar vriend.

Toen werd het augustus, en reed ik naar Brussel. Daar pikte ik op het vliegveld dochter op, en reden we door naar Calais. De ferry bracht ons naar Engeland, waar het rode autootje 1000 km aan de verkeerde kant van de weg reed, en Claire haar eerste kilometers als linksrijdende chauffeur maakte.

Tussen de Rolls Royces, Bentleys en Ferrari's van autoverkopende neef Richard viel ons kleine monster totaal in het niet, maar hé, mijn autootje is mooi wel het zuinigst van allemaal!

Dochter ging nog een paar dagen mee naar Voorburg, en vervolgens bracht ik haar weer naar Brussel, en vloog ze terug naar Berlijn, naar haar vriend en haar nieuwe huis. Het autootje staat, frisgewassen en uitgezogen en ontdaan van een stuk of 10 lege waterflesjes, alweer een weekje uit te rusten voor de deur.

Want door de week, als ik op de fiets naar het werk ga, is ie werkeloos, om op vrijdagavond weer tot leven te komen.

A hutch is not enough

2011-06-26T10:01:00.002+02:00

De Britse organisatie voor konijnenwelzijn (ja, daar is dus een aparte konijnenbeschermingsorganisatie...just sayin') heeft een geweldig filmpje laten maken over konijnenwelzijn.

Hier te bewonderen

....

2011-06-09T23:53:00.003+02:00

Je stuurt iemand 's morgens een sms, en 's avonds heb je nog geen antwoord.

Een vriendin dropt telefonisch een nogal schokkende maar toch niet eens zo heel verrassende mededeling.

Een familielid wat op zich veel te vertellen zou moeten hebben, zit kennelijk iets dwars, hetgeen bijzonder korte telefoongesprekken oplevert. Wel goed voor je telefoonrekening (zo kom ik natuurlijk nooit van die belminuten af).

Ergens in de digitale en telefonische communicatie gaat er de laatste dagen wat fout. En dat ligt nou eens een keer niet aan T-mobile.

Gelukkig is het morgen vrijdag, en mag er in de kroeg live gecommuniceerd worden.
Beter.

Verjaardag

2011-05-08T11:52:00.009+02:00

Party girls

Tja. Je had erbij moeten zijn, denk ik, om te weten hoe leuk het was. Je verjaardag vieren in je stamkroeg. Met oude vrienden die langskwamen, de vaste inwoners van het café, dochter met haar vriend, een achterbak vol kadootjes, live muziek en veel dansen.

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Dancing the night away

Dochter en vriend

Het was een avond om nog lang met plezier aan terug te denken, en je te verwonderen over alle liefde en vriendschap waarmee je omringd wordt.
En dit was dus pas mijn 49e verjaardag he.... wat moet dat volgend jaar worden???

Zomerplannen

2011-05-05T09:36:00.000+02:00

Wat schreef ik ook alweer over reizigersbloed? The story never ends... Gisteren kreeg ik als verjaarskado een ticket voor een trip naar Berlijn. Onze nationale trots gaat me erheen (en terug) brengen. Fijn.

Mijn planning:
juli => Berlijn, dochter verhuizen
augustus => Engeland, vakantie met dochter
oktober => Berlijn, vakantie bij dochter

Haar planning (uitbreiding voorbehouden)
juni => huis zoeken in Berlijn
juli => verhuizen naar Berlijn
augustus => Engeland met mij
september => Zwitserland met hem

Alle vlieg- boot- en treintickets voor de verschillende reisgezelschappen zijn inmiddels aanwezig. Konijnenopvang is geregeld. Nou nog ff een huis in Berlijn - kleinigheidje.

Friends

2011-04-25T20:26:00.003+02:00

"De enige plek waar je lekker gek kunt doen en ermee weg kunt komen is in het gezelschap van je beste vriend. In een andere situatie zou dit fataal zijn voor je karakter of relatie."

Café Kristal, 22 april 2011

The world is her oyster

2011-04-11T22:42:00.002+02:00

In haar genen zitten de reizigers van eeuwen her; stoere mannen die in dienst van de Engelse kroon vochten op de Krim, en mannen die op de schepen van de Royal Navy de zeeën bevoeren. Voorouders geboren op een schip in de buurt van Kaap de Goede Hoop, hun leven doorbrengend in Indië. Mensen, vermoedelijk op de vlucht omdat hun religieuze voorkeur niet strookte met die van hun koning, gestrand en een veilig thuis gevonden in Amsterdam. Wereldreizigers, vaak ver van huis.

Die genen roeren zich, al een paar jaar. Reizen moet ze, de wereld ontdekken. Nederland is te klein, de mentaliteit te bekrompen. Studeren in Berlijn, een semester snuffelen aan de academische wereld van die fascinerende stad. En in dat semester, en in de heimwee-periode na het semester, groeit de liefde voor de stad, groeit het verlangen er terug te keren. De universiteit biedt veel meer mogelijkheden, het leven is er geweldig, de feesten top, de mogelijkheden eindeloos.

Ik hoor de heimwee in haar stem, in haar verhalen. Het leven was daar beter, zowel voor haar als voor haar vriend. Ik hoor in hun plannen de verhuizing naar Berlijn aankomen. Met dromerige blik wordt er gebrainstormd, tot ineens de plannen concreet worden. Er moeten masters uitgezocht, een woning geregeld, toelatingsexamens gedaan.

De zomer zal ze er voor een deel al doorbrengen. Van daaruit reist ze met mij naar Engeland, en met hem naar Zwitserland. En dan, als de herfst langzaam zijn intrede doet, zullen ze hun opleiding vervolgen in die wereldstad, waar het verleden je op iedere straathoek tegemoet komt, waar punkers nog steeds het straatbeeld bepalen, waar döner de schnitzel vervangen heeft als nationaal gerecht, waar in het Mauerpark iedere zondag een waar volksfeest gehouden wordt. Waar je ‘s morgens in de U-bahn met je halve liter Becks in de hand, vredig doorslaapt op weg naar je werk. Waar in ieder kraakpand wel iets interessants op het gebied van wat voor kunst dan ook, te vinden is.

En ieder weekend wat ze hier samen met mij doorbrengt, weekenden waarin we niks bijzonders maar zoveel waardevols doen, brengt haar vertrek dichterbij. 21 Jaar is ze, een mooie leeftijd om aan een nieuwe fase te beginnen.

Nice wheels

2011-04-04T22:08:00.005+02:00

Zondagavond, telefoon: neef R meldt het schermpje.

"Rose, are you still human?"
"Uhh, sure, why?"

"I'm in the Hook of Holland, and I missed the bloody ferry. Any chance of a bed at your place?"

"Yeah, no problem. See you."
"ok, bye."

Half uurtje later pruttelt een tevreden en beeldschone Rolls Royce de straat in, met neef R achter het stuur. Hij heeft net een week in Essen op een oldtimerbeurs gestaan, is op weg naar huis en heeft dus de ferry gemist. En die gaat maar 2x op een dag.

Bij gebrek aan bier blijkt de laatste fles cider uit Frankrijk ook uitstekend te voldoen. Oude kaas, crackertje, en terugkijken op de beurs in Essen. Het is een gezellige afsluiting van het weekend, het plotselinge bezoek, en neef is blij dat hij niet weer in een hotel hoeft te slapen.

's Avonds krijg ik een sms uit Engeland, hij is, met RR, weer veilig thuis.

Ohh.. en even reclame maken: mocht je een soortgelijke auto willen aanschaffen, dat kan hierrrr !

De gala-jurk

2011-03-20T12:18:00.002+01:00

Ze zijn ergens tussen de 16 en 18 jaar oud. Mooie meisjes, die met een open blik de wereld in kijken. Te groot voor het servet, hoewel ze toch allang geen 13 meer zijn, en nog steeds te klein voor dat befaamde tafellaken.

Hoe hun toekomst eruit gaat zien, wordt beetje bij beetje ontrafeld. Het eindexamen nadert, de keuze voor een vervolgopleiding, welke vrienden belangrijk zijn en welke kansloos, dat ene model Blackberry waar ze niet zonder kunnen...

Ondertussen zit de slotjesbeugel vaak nog stevig vastgeplakt in de mond, gaan ledematen niet altijd die kant op die ze willen en is de ene dag het leven een feestje, de andere dag kan een stomme opmerking van deze of gene zorgen voor een enorme dip. Ze wapperen heen en weer, van het ene uiterste naar het andere.

Moeders zijn per definitie stom, en hun mening ouderwets en pa is De persoon om nou in figuurlijke zin eens flink tegenaan te schoppen. Afgehaald worden van een feestje door pa in een ouwe ribbroek? No way, dat kan echt niet. Zorgeloos zwabberen ze, zonder licht, om 4 uur ‘s nachts over straat, de wereld is van hun en gevaar zien ze niet.

Met rasse schreden nadert dan de dag van hun eindexamen. Ze worden achterna gelopen met gezonde sapjes, adviezen om vroeg te gaan slapen en vooral nog even aandacht te besteden aan dat ene vak. Maar dat valt allemaal in het niet bij die ene belangrijke keuze:
 
De jurk voor het gala!

Er wordt gewikt en gewogen, gegiecheld in de paskamer, nog even in die ene winkel gekeken: je weet tenslotte nooit of DE jurk niet toevallig in die winkel verderop hangt.
Op de bewuste avond wankelen ze, op vaak veel te hoge hakken, zwaar in de make-up, in die ene perfecte jurk over de rode loper hun middelbare school in.

Wankelend op weg naar de toekomst, een vervolgstudie, vriendjes, een andere stad. Hun toekomst, die ze, denken ze, helemaal zelf gaan bepalen. En ze gaan het vooral anders doen dan pa en ma.

De foto’s, genomen tijdens het feest, laten alle mooie momenten zien: de jongens strak in het pak, de haren netjes vastgeplakt met gel. De meisjes (altijd in groepsverband) met een killersmile.

En dan verdwijnt ergens in de zomer, of misschien in de herfst, de galajurk die zo belangrijk was, naar de zolder. Om nooit meer gedragen te worden. Eenzaam hangt ‘ie daar, netjes in een hoes. Na een paar jaar, bij een verhuizing, of een grote opruimronde, komt onvermijdelijk de vraag: en wat doen we met de jurk. Ook al gebeurt er al tijden niets meer mee, de jurk mag NIET weg. Een blijvende herinnering aan het einde van de middelbare schooltijd.

Er zou ergens een weeshuis voor eenzame galajurken moeten bestaan. Met foto’s van de gelegenheden waar de jurk schitterde.

Want zeg nou zelf: al die allenige jurken zijn, na hun one moment of fame, toch eigenlijk heel triest?

Absolutely me

2011-02-25T18:30:00.004+01:00

Na een heftige werkweek heb ik eigenlijk alleen nog maar dit te melden:

Clear the way boys
The lady has arrived
All you handsome fellas
Please wait for me to the right

Don't keep me waiting
Ooh, thank you for the drink
It's quarter past eleven
I'm not in the mood to think

Mr. band leader
Let's kick out the jam
Gimme something that'll light it up
And make my feet go bam bam bam!

Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me

I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me

Sweeter than the candy
About to caress my lips
Imagine all the sugar
When I start to shake my hips

It's not an illusion
I'm as live as i can be
Instead of all your promises
Why don't you show all your charms to me

Mr. Band Leader
This arrangement has to change
Gimme something light it up
Won't'cha let the boogie start to play

Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me

I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me

I don't want a serenade
To hear you say a thing
All I need is your attention
And a 10 karat diamond ring

Because Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible you see
But when it gets to Friday
What'cha get is absolutely me

I said Monday Tuesday Wednesday Thursday
Are impossible for me
But once it gets to Friday
What'cha get is absolutely me!

Absolutely me - Caro Emerald

Ook meegenieten? Klik!

Zomaar een berichtje in de krant

2011-02-22T22:01:00.002+01:00

Zomaar een terloops bericht van Kader Abdolah in de Volkskrant gisteren: hij houdt na 15 jaar op met het schrijven van zijn wekelijkse column Mirza.

15 Jaar.... kan me voorstellen dat je dan aan wat anders toebent. Ben benieuwd wie er op zijn plekkie in de maandagkrant mag schrijven.

Gelukkig is zijn pen niet opgedroogd: het boekenweekgeschenk van dit jaar is van zijn hand, en in maart komt het vervolg uit van Het huis van de moskee, toch wel met stip mijn lievelingsboek van de afgelopen jaren.

Leuke actie: bij de aankoop van een Abdolah krijg je dus het boekenweekgeschenk van ...jawel Abdolah erbij. Da's nog eens een win win win situatie ;-)

Van een avondje dansen

2011-02-19T10:24:00.004+01:00

En dan is 't vrijdagavond en ga je naar je favoriete kroegje om je vrienden te zien, een verjaardag te vieren en te dansen.

Bij het binnenkomen word je met gejuich begroet: weeeer een vrouw. Er zijn op dat moment namelijk al zo'n 8 vrouwen en (behoudens de dj) maar 1 dansbare man binnen. De flauwe grappen vliegen natuurlijk al gauw door de lucht. Met de vriendinnen is het sowieso gezellig, de muziek is goed, de dj zet Juan Luis Guerra op shuffle en gaat per sms mannen optrommelen om te komen dansen.

Er druppelen, hoe voorspelbaar, nog meer vrouwen en verdomd, 1 danser, binnen. En iemand van wie ik al helemaal niet verwacht dat ie zou verschijnen. 2 Krukken naast elkaar, 2 bitter lemon en in plaats van te dansen zitten we zeker een uur geanimeerd te praten.

Kleine break: om 12 uur bel ik mijn lieve meissie Claire die vandaag 21 wordt! Eindelijk legaal mohito's drinken in de USA ;-) en we feliciteren met zijn allen de dj die ook jarig is, dat eigenlijk niet wil weten en stiekem toch heel blij is dat we er werk van maken.

Meer muziek, champagne, felicitaties over en weer, en er wordt weer gedanst. Niet door mij: zoveel als ik vorige week danste, zo weinig deze week. Dit is de avond van het praten. Van van die goede diepgaande gesprekken, waarvoor je niet verwacht naar de kroeg te komen. Maar ja, dat loopt ook wel eens anders.

En zoals het dan altijd gaat: als je dan eindelijk besluit om weg te gaan wordt er voor jou nog een speciaal nummer gedraaid, en sluit je de avond alsnog dansend af.

Een mooie opmaat voor een zaterdag met vrienden en een gezamenlijk diner. Je dochter wordt tenslotte maar 1x 21 jaar!

(Dat speciale nummer? Deeper shade of soul)

Goeie daad

2011-02-09T23:57:00.001+01:00

Zo, om deze dag nuttig af te sluiten heb ik zojuist de eerste mug van dit jaar naar het hiernamaals geholpen.

In februari verdorie!

Hmpff.

Baklust revisited

2011-02-05T21:18:00.002+01:00

Wie er mee ging naar Baklust, vroeg
Haagje

Nou, ik dus, binnenkort. Misschien moet ik bij die gelegenheid onder het genot van een stukje taart mijn blog weer eens nieuw leven inblazen.

Onderweg

2010-05-29T17:10:00.003+02:00

2 Heren met Noord-Afrikaans uiterlijk scheuren op hun scooter over de stoep, de zebra, dwars door alle rode stop- excuus: verkeerslichten heen, strak voor de luid protesterende tram langs, rakelings langs een toeterende auto. De bestuurder ervan krijgt als dank de bekende vinger.

De fietsers achter mij geven niet zulk politiek-correct, maar wel leuk commentaar:

"Wat een mongolen"
"Echt kansloos, die gasten"
"Een vrachtwagen eroverheen"
"Twee keer!"

-------------------------------------------------------------------------------

Even verderop: een veel te dikke jongen op een stokoude brommert, pothelmpje op, oude spijkerbroek mét bouwvakkersgleuf... you get the feeling. De tekst op zijn jasje?

Harley Davidson

Tja, blijven dromen knul, vooral blijven dromen.

Koopverbod

2010-04-18T11:02:00.004+02:00

Kinderen moeten naar hun ouders luisteren, wordt er altijd gezegd. Maar soms moeten ouders naar hun kinderen luisteren... waarvan akte.

Claire, je hebt gelijk, ik mag géén bloesjes/tuniekjes meer kopen!
(maar oh.... wat wordt dat moeilijk. Alleen bij Simon al zo veel moois)

Van links naar rechts:
Wit korte mouwen H&M
Zwart/wit gebloemd Per La Donna
Effen grijs korte mouw – Esprit
Effen grijs korte mouw – Vero Moda
Blauw/wit gestreept – H&M
Blauw geruit – markt
Beige met borduur – onbekende winkel op Leyweg
Groen – H&M
Beige/paars gebloemd – Vero Moda
Roze gebloemd – H&M
Zwart/rood geruit – Zeeman
Paars gebloemd – Vero Moda
Blauw met paarse bloemen – H&M
Effen blauw linnen – Dept!
Effen zwarte zijde – H&M

Ontbreken bij gebrek aan hangertjes:
Wit lange mouw – H&M
Zwart/wit vleermuis – Vero Moda
Zwart/rood vleermuis – Per La Donna

M.a.w. te vermijden winkels:
H&M
Per La Donna
Simon (the Rizz Voorburg)

Bij de HEMA

2010-04-06T18:52:00.001+02:00

Een wat ouder echtpaar slentert door de HEMA.

Zij, met een misprijzende blik: "Moet je die bh zien....."

Hij, verlekkerd: "Ja! Leuk!"

Als blikken konden doden...

Gewonnen

2010-03-31T09:26:00.002+02:00

De wind wilde niet dat ik naar mijn werk ging. De storm blies de dopjes van mijn mp-3 speler bijna uit mijn oren. Maar: ik heb gewonnen!

Plat over mijn stuur gebogen fietste ik over het Rijswijkseplein (waar de stoplichten zowaar een keer groen waren). En wie komt er geluidstechnisch voorbij?

Monthy Python met "Always look on the bright side of life."

Tja. Dan moet het wel een goeie dag worden he?

Als bonus: de lyrics. Quite hilarious, IMHO.

Some things in life are bad,
They can really make you mad,
Other things just make you swear and curse.
When you're chewing on life's gristle
Don't grumble, give a whistle.
And this'll help things turn out for the best.
And....Always look on the bright side of life, (whistle)
Always look on the bright side of life, (whistle)
If life seems jolly rotten,
There's something you've forgotten,
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps,
Don't be silly chumps.
Just purse your lips and whistle, that's the thing.

And...Always look on the bright side of life. (whistle)
Come on...Always look on the bright side of life...
For life is quite absurd,
And death's the final word,
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin,
Give the audience a grin,
Enjoy it - it's your last chance anyhow.

So always look on the bright side of death,
Just before you draw your terminal breath,
Life's a piece of shit,when you look at it,
Life's a laugh and death's a joke, it's true.
You'll see it's all a show, keep 'em laughing as you go.
Just remember that the last laugh is on you.

And always look on the bright side of life,
Always look on the right side of life,
Come on guys, cheer up.
Always look on the bright side of life.
Worse things happen at sea, you know.

Always look on the bright side of life.
I mean - what have you got to lose?
You know, you come from nothing,
you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing!

Lente

2010-03-29T10:37:00.001+02:00

Nu is het echt lente: de gemeentelijke dienst groenvoorzieningen is gearriveerd met de electrische grasmaaier. Jippie.

En natuurlijk net op de ochtend dat je je beroerd voelt en even wilt blijven slapen. Zucht.

Op de fiets 3

2010-03-04T19:10:00.003+01:00

Op het Malieveld fietst mij een postbezorger van TNT voorbij. Duidelijk klaar met zijn ritje. Op en aan zijn - oranje - fiets geen pakjes meer.

En wat zit er onder zijn snelbinder???

Een croissantje!

Vraag ik me al de hele middag af: is het een wees-croissantje, ongewenst door iemand anders? Is het een geintje? Is het zijn eigen croissantje en is 'ie het zakje kwijt?

Wat een mogelijkheden.

Al fietsend door Den Haag zie je toch merkwaardige taferelen aan je voorbij trekken. Food for thought, als het ware.

Nescafé

2010-02-01T20:30:00.002+01:00

Al jaren zeer gelukkig met mijn espressomachine. Versgebrande en versgemalen koffie erin van zo'n trendy koffie/theewinkeltje op de Denneweg in Den Haag.

Enfin, en dan heb je soms van die dagen dat je niet de gelegenheid had om koffie te halen. Jammer. Dan maar oploskoffie.

Je verontschuldigt je uitvoerig bij je vriend: Sorry, koffie's op, je krijgt voor één keer Nescafé....

Waarop zijn ogen oplichten, hij helemaal begint te stralen en verrukt roept: "Nescafé.... dushi no!"

...
...
...

Goed, die krijgt dus ook nooit meer espresso ;-)

Op de fiets 2

2010-01-31T11:15:00.003+01:00

Net op volle snelheid uit de poort van het Nationale-Nederlandengebouw gefietst, staat hij alsnog stil naast mij bij het stoplicht.

Goede grijze wollen jas, double-breasted
Mooi zw/w krijtstreeppak

en daaronder de afknapper van de dag: van die veels te oranje, Jort Kelder-achtige puntschoenen.

Als ze nou nog gepoetst waren ....

Op de fiets 1

2010-01-25T16:49:00.002+01:00

Observaties vanaf de fiets.
Hopelijk wordt het een serie, er valt genoeg te zien onderweg tenslotte.

Man:
zwarte broek
bruine schoenen
blauwe sokken.

Nee. Niet fijn.

Zout

2010-01-20T21:34:00.001+01:00

FUCKFUCKFUCK !!!

Sorry, dat moest er even uit! Want wat staat er hier net beneden bij het stoplicht???? Een strooiwagen met daarin een hele verse lading maagdelijk wit zout.

En weet je wat dat betekent???

Juist. Dat het weer glad wordt. BAH !!!

Foto's

2009-12-31T14:46:00.001+01:00

Een deel van de Barca-foto's is hierrrr te bewonderen!

Barcelona 2009

2009-12-29T17:21:00.000+01:00

2009-12-22T10:46:00.001+01:00

Speciaal voor Adrie.

Kind zelfgemaakt, sneeuwpop niet ;-)

Tocktober

2009-10-29T08:41:00.005+01:00

Instead of october, it's tock-tober. This is my entry, just in time before it's november already!

Pooh is back!

2009-10-24T21:45:00.006+02:00

"Arm Teigetje," zei Christoffer Robin."Ik ben benieuwd waar hij heen wil gaan."

"Naar Afrika misschien?" zei Poeh.
"Welke kant is dat op?" vroeg Roe.
Dat wist niemand.

Vanmiddag gekregen van mijn dochter: Terug naar het Honderd-Bunders-Bos

Voor zover ik kan zien, een waardig en geweldig vervolg op de originele boeken van A.A. Milne. Bakje espresso erbij en lekker lezen dus!

Vreugde en verdriet

2009-10-06T09:41:00.002+02:00

Mijn dag begon, zoals altijd, met het lezen van het nieuws op internet. Het ongeluk op de N14 bij Wassenaar trok mijn aandacht. Gatver, er waren jongeren van HGC bij betrokken. Het waren dus Wassenaarse jongeren. Even doorklikken leverde mij de trieste informatie op dat het meisje wat stierf in de nacht van 3 oktober, 1,5 jaar mijn leerling is geweest. Vrolijke onbezonnen Sas, die het maximale uit het leven wilde halen wat erin zat.

Ik geloofde er niets van. Dit kon niet waar zijn. Maar alle info die ik verzamelde, leverde hetzelfde beeld op. Sas is er niet meer. 18 Jaar, net begonnen aan de universiteit, sprankelend mooi meisje. In een waas van herinneringen en verdriet moest de dag eigenlijk nog beginnen.

Later op de dag had ik het tweede gesprek bij een instelling voor sociaal-cultureel werk in Den Haag. Dat liep zo plezierig, dat ik daar per 1 november mag beginnen. Na bijna een jaar werkeloosheid, lekker weer aan de slag.

Het kwartje is nog niet helemaal gevallen. Niet over Sas, niet over het werk.

Eerst donderdag de begrafenis van een meisje wat midden in het leven stond, wat ik een mooie toekomst in de rechtspraak had gegund, een heerlijk leven met haar vriendinnen in Amsterdam. Iedere keer als ik mijn dochter spreek, realiseer ik me dat de moeder van Sas haar dochter nooit meer kan bellen. Het is zo wreed. Kinderen horen niet eerder te sterven dan hun ouders.

Het is een klassiek cliché, maar ook nu liggen vreugde en verdriet weer heel dicht bij elkaar.

Kaaskoppen

2009-09-30T08:08:00.002+02:00

Vriend, zelf afkomstig van de Antillen, kijkt voetbal.

Misprijzend schudt hij zijn hoofd: "Conjo, er zitten bijna geen Nederlanders meer in het Nederlands elftal!"

Ik tracht te corrigeren: "Nee, dat zie je verkeerd: het zijn wel Nederlanders, maar hun ouders komen uit Marokko, Su, Afrika, Curaçao ...."

Maar dat blijkt het probleem niet. Meneer wil meer kaaskoppen in het Nederlands voetbal!

Op het verkeerde been gezet

2009-09-21T14:17:00.004+02:00

Op het terras voor de HEMA zit een oude man te genieten van het zonnetje. Hij heeft zijn schoenen uitgeschopt en zit, met een capucchino voor zich, lekker met zijn voeten op de stoel. Het hoedje moet je er even bijdenken, maar dat zou perfect in het plaatje passen.

Een keiharde ringtone schudt alle tevreden terrasgangers even wakker.

De man graait in zijn binnenzak, tovert een I-phone tevoorschijn, kijkt op het schermpje, grijnst tevreden. Seconden later schalt er "Hai Dave!" over het plein...

Watching over Ground Zero

2009-09-10T21:03:00.003+02:00

Picture taken by my daughter on april 30, 2008

Rio aan de Rijn

2009-08-23T16:13:00.008+02:00

Omdat mijn Tom-tom morgen vanuit Heemstede op reis gaat naar Berlijn, moest ik gisteren very old-skool, namelijk met een geschreven briefje in de hand, naar Arnhem. Dat lukte gelukkig ook prima, zodat we ruim op tijd waren om de opbouw van de carnavalsstoet te bewonderen, op een lange kade aan de Rijn. Voorzien van de nodige vrachtwagens met enorme herrie-boxen, en de nodige whisky, vertrok de stoet zowaar op tijd door de zonnige binnenstad.

Van het zomercarnaval in R'dam ben je een afgegrendelde binnenstad, een hoop politie en ME en een gespannen sfeer gewend. Zo niet in Arnhem: geen security of agent gezien, de winkels waren gewoon open en de stemming was geweldig. Veel vrienden gezien en gesproken, genoten van de muziek en de parade (en de verse vis van de markt).

Op 6 september is er nog een zomercarnaval: in Oosterhout. Of ik die datum maar vast in mijn agenda wilde zetten ;-)

Hé...de poezen. Die hadden we in Rotterdam ook al bewonderd!

Het kostuum zonder de loper erin...

En mét.. het effect is grappig omdat er wieltjes onder de constructie zitten, en het hele gevaarte dus vrij makkelijk over straat gaat.

Door de Antilliaanse groepen wordt enorm veel aandacht besteed aan de costuums, en dat is duidelijk te zien!

Afgelopen...tot volgend jaar!

I loooooove me webbit

2009-08-08T11:33:00.003+02:00

Zijn neusje tegen mijn wang aan. Als hij ademt, voel ik héél zachtjes de lucht verplaatsen. Als zijn oogjes knipperen, aaien zijn wimpers langs mijn huid. Zijn voorpootje heeft hij om de vingers van mijn ene hand gekromd. Mijn andere hand zit om zijn lijfje gevouwen, waar zijn hartje rustig klopt. Af en toe zucht hij diep, en ontploft bijna van puur genot.

Daantje... oh wat is hij lief!

2009-08-06T09:39:00.003+02:00

Fase 1: wortel eten

Fase 2: het resultaat!

Vrienden

2009-07-26T15:21:00.002+02:00

Martin Bril. Karel Glastra van Loon. Chaim Potok. Frank McCourt. Simon Carmiggelt.

Allemaal schrijvers die niet al te lang geleden zijn overleden. Schrijvers die mij, en vele anderen, op enig moment hebben geïnspireerd.

Nieuwe boeken zullen er van deze mannen niet meer verschijnen. Gelukkig hebben we de oude nog, oude vrienden die, soms beduimeld en met ezelsoren, in de boekenkast staan. En die keer op keer herlezen worden.

En die, soms tot grote ergernis (ja, ook van mijzelf) steeds mee verhuizen naar een ander huis, een andere levensfase. Om dan opnieuw te inspireren.

Boeken... ik krijg er in ieder geval nooit genoeg van!

Konijnenhumor

2009-07-18T11:37:00.002+02:00

Wat doe je als konijn als je vindt dat het te lang duurt voordat je je schaal groente krijgt? Nou... dan ga je gewoon de hele kamer op stelten zetten! Luidruchtig rondracen, binkies maken ín het hok (en geloof mij, als een 5kg zware Franse Hangoor dat doet, valt het op!), op alles knagen waar je niet op mág knagen....

En als je, als schoon konijn, je hok vies vindt, wat dan? Dan spit je gewoon de hele inhoud de kamer in. Hoppa, dat ruimt op. Toch???

Kijk, en dat je baasje dat nou niet zo heel geweldig vindt en dat duidelijk laat merken, daar laat jij je lange konijnenoren niet naar hangen. Dus.

Queen Muts

Brilletje

2009-07-15T11:12:00.003+02:00
Pffff..... Gisteren "even" een nieuwe bril uitgezocht. 422 Euro. Vierhonderdtweeëntwintig!!!

Gelukkig was het montuur voor de helft van de prijs, dat dan weer wel.

Fruit is gezond

2009-07-11T17:39:00.002+02:00

Voor de AH in de Theresiastraat staan 2 Marokkaanse jongens: haar strak in de gel, keurig gestreken overhemdje aan - ongetwijfeld van een duur merk.

En wat zijn de heren aan het doen? Op de achterklep van hun zilveren, oude maar zéér gepimpte BMW staan bakjes bramen en druiven, waar de heren gebroederlijk uit staan te eten. De bodem is al bijna bereikt.

Kijk, en dát hadden we nou weer niet gedacht natuurlijk.

(-:

2009-07-10T08:46:00.004+02:00
Je kent dat vast wel. Lekker thuis, muziekje aan, in je eentje lekker genieten van waar je mee bezig bent.

Dan gaat de bel. Huh??? Zou er iemand langskomen? Inderdaad, er staat een ongenode "vriend" voor de deur. Zijn naam? Murphy...... Bij mij kwam hij de afgelopen 2 weken een paar keer langs, en welkom was hij nooit.

De eerste keer was vorige week. Ik zat, inderdaad, lekker thuis, muziekje aan, niks aan de hand. Ik hoorde wat gekraak in het plafond, maar ja, als je in een wat ouder huis woont is dat niet ongebruikelijk. Het gekraak nam toe, en ineens kwam mijn plafond naar beneden. 4x4 Meter glasvezelbehang, op het plafond geplakt omdat dat zo netjes afwerkt, had de geest gegeven. Konijn Daan en ik zaten in een tentje van behang. Hij gilde van angst.
Toen ik eronder vandaan was gekropen, zag het er zo uit:

Vervolgens hebben we dinsdag Hopper, ons oudste konijn, in laten slapen. Hij was op. Oud, blind, permanent zwaar verkouden, graatmager. Maar nog zo fel en taai als wat. Op de tafel bij de dierenarts heeft hij nog één keer zijn vriendin gewipt. Een passend afscheid, een wippie maken was zijn grote passie.

Het laatste evenement vond gisteren plaats. Eerst de trein die in totaal 50 min. vertraging had. Dat was al een enorme afknapper. Toen ging ik 's avonds "even" het oud papier wegbrengen, en dat duurde 1,5 uur. De papierbak is letterlijk om de hoek...

Gelukkig heb ik een handige buurman, die mijn voordeur open flipperde nadat ik de verkeerde sleutel mee had genomen. Scheelt weer het avondtarief van de sleutelboer.

Maar ja, nu ben ik dus wel even klaar met Murphy.Wat mij betreft hoeft 'ie voorlopig niet meer op visite te komen!

Rondje Den Haag bij nacht

2009-07-05T09:56:00.003+02:00
Om enige frustratie kwijt te raken stapte ik gisteravond om 23.30 uur op de fiets voor een nachtelijk rondje. Voorburg was zo goed als uitgestorven, maar stevig doortrappend bereikte ik al gauw Scheveningen. En daar was het me toch druk.... en eigenlijk heel onaangenaam. Een overschot aan testosteron, veel overdreven gassende auto's, een enorme file om de parkeergarage ín - en ook weer uit - te komen, jongens met veel te veel foute aftershave..

Natuurlijk toch wat leuke dingen opgemerkt: een zilveren Golfje met daarin 4 heren, die luidkeels mee zaten te zingen met de Rai-muziek die uit de open ramen schalde. De prachtig opgeknapte strandtenten die stuk voor stuk sfeer uitstraalden én bomvol zaten. Wat nou kredietcrisis? Kinderen die ondanks het late uur lekker in het zand zaten te spelen.

Toch irriteerden de drukte en de herrie me mateloos, dus ik sloeg af in de richting van het oude Scheveningen. Via de Scheveningseweg werd het steeds stiller onderweg. In de Anna Paulownastraat zwabberde een man het café uit. Hij had zogehoord zin in een wedstrijdje spellen, en begon voortvarend: "a is for anus, p is for penis...."

Dat schoot al lekker op. Of hij voor de rest van het alfabet nog andere onderwerpen op voorraad had weet ik niet, hikkend van het lachen fietste ik verder. Op het Malieveld waren zowaar nog jongeren aan het skaten op de skatebaan. Iets verderop zat een hele grote groep mensen lekker in de koelte onder de bomen. Ze waren gehuld in een enorme wietwalm. Heerlijk, die toeristen die compleet losgaan in de Nederlandse coffeeshops ;-)

De patatkraam boven de Utrechtsebaan had het als vanouds beredruk. Een van de weinige plekken waar je tot 4 uur 's nachts hele goeie patat kunt eten. Vooral te vermijden rond half 3, als de hele inhoud van Het Paard losgelaten wordt en linea recta hierheen fietst.

De student in de Theresiastraat die, gehuld in streepjesoverhemd en korte broek, probeerde te pinnen en duidelijk geen saldo had, gaf daar op bloemrijke wijze blijk van.

En toen was ik alweer bijna thuis. Waar ik de konijnen blij gemaakt heb met verse aardbeien, en zelf de dag afsloot met een glas koude witte wijn en een beschuit met aardbeien.

Het was weer een lekker ritje!

Tegeltjeswijsheid

2009-07-02T21:56:00.002+02:00

Sent to me by my daughter (:

Waarheid als een koe

2009-06-25T17:45:00.002+02:00
Vóór mij in de trein zitten een paar TU-studenten, ongelofelijk slap te lullen. Het gaat o.a. over het onthouden van cijferreeksen. Dan komen de 06-nummers voorbij en volgt de onvergetelijke oneliner:

"Dat is best wel makkelijk, dat die 06-nummers allemaal met 06 beginnen!"

;-)

Rondje Den Haag

2009-06-21T22:12:00.002+02:00

Ze heeft hem al een jaar niet gezien, haar zoon van 11. Hij woont in China (in een kleine stad, maar 3 miljoen inwoners….), zij in Den Haag. Waar ze werkt als masseuse en pedicure, en met haar verdiensten de familie in China onderhoudt.

Gelukkig is er internet, waardoor ze nog enig contact met haar zoon kan houden. Maar dat ze hem mist is overduidelijk. Waar ze het voor doet ook: zonder haar geld kan zoon niet naar school. Alle voorzieningen rondom studiefinanciering die bij ons zo normaal zijn, worden door de Chinese “legeling” niet aangeboden.

Over een paar jaar is er in China waarschijnlijk niet eens een meisje voor haar zoon; door de maatregelen die genomen zijn tav de één-kindpolitiek – en dat ene kind moest natuurlijk een zoon zijn – dreigt er een groot tekort aan meisjes.

Ze lijkt gelukkig, “mijn” Chinese dame. Als je haar hoort giechelen en kletsen met haar al net zo gebrekkig Nederlands sprekende collega’s. Hoe het écht met haar gaat? Geen idee, wat er achter het masker van vriendelijkheid schuilgaat, is me niet duidelijk.

Goed, dat was dus Chinatown. Nou is DH een stad met vele gezichten, dus daarna maar eens naar het Voorhout. Alwaar Roze Zaterdag gevierd werd. Een van de standhouders was gehuld in een t-shirt met de tekst: luie flikker. Geweldig.

Er fietst een oudere Hindoestaanse vrouw voorbij, die van verbijstering over zoveel openlijke homo- en lesbo aanwezigheid bijna spontaan van haar fiets dondert. Een paar Amerikaanse toeristen komen het Hotel Des Indes uitzetten en lijken met hun blik duidelijk te maken dat ze Nederland nu écht niet meer snappen. Bovendien wordt er stevig geblowed dus dat zal wel bijdragen aan hun algemene verbijstering.

De reguliere buurtbewoners, over het algemeen óf hot en happening, of oud en heel chique, lopen of fietsen geheel onaangedaan, langs een stevig rockende meidenband, over “hun” Voorhout. Ze hebben hier wel gekkere dingen zien gebeuren. En dan moet Gerard Joling nog komen….

Constatering 1: goed dat er zo’n Roze Zaterdag is.
Constatering 2: eigenlijk zou het niet nodig moeten zijn.
Constatering 3: de meeste lesbo’s zijn onwaarschijnlijk dik en hebben stekeltjeshaar.
Constatering 4: ik weet niet waarom.

Den Haag? I love it!

Ramen lappen

2009-06-18T19:20:00.003+02:00
Vanmorgen in het Groothandelsgebouw in Rotterdam:

een dame van de huishoudelijke dienst staat de ruiten van de openslaande deuren te lappen. De deuren zijn (goede gok) zo'n 2.2 meter hoog. De dame in kwestie komt, ook in uitgerekte staat, niet verder dan zo'n 1,8 m.

Eeehh..... ;-)

Ik kies bewust

2009-06-17T14:24:00.003+02:00

....of toch niet?

Naast de Jumbo zit een middelbare school. Middels gedoseerde toegang mogen daar de scholieren de happen komen kopen die niet door moeders worden verstrekt.

Zo staat er net een tevreden buiten te bijten in een croissant. In zijn hand nóg een croissant, en een blikje Red Bull.

Gatver... als lunch....
Ik moet er niet aan denken!

Aaarghhhh

2009-06-12T11:45:00.004+02:00
En zo zat ik gisterochtend om 10 uur alweer bij het CWI. U weet wel, dat zijn die mensen die beroepsmatig de mythe van "werk" in stand houden.

Het is een aardige man, die werkcoach (wat een term, mag ik een teiltje?) daar niet van. Maar je moet dit en je moet dat. Je wordt er doodmoe van. Het heeft ook helemaal geen nut. Enfin.

Relaxed man

2009-06-11T08:37:00.003+02:00
Gewoon, een bouwkeet. U weet wel, waar de bouwvakkers eindeloze stapels witte boterhammen met kaas weg zitten werken.

Weet u hoe zo'n bouwkeet tegenwoordig heet???

.
.
.
.
.

...Relaxruimte voor 8 personen...

Ben ik nou de enige die daar hele andere associaties bij heeft?

:p

CJIB

2009-06-10T10:59:00.003+02:00
Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik niet dagelijks voor mijn werk de snelweg op hoef. En als ik er dan wel rijd, is dat meestal buiten de spits. Dan kan er soms fijn hard doorgereden worden. Sommige mensen raken daar zó van over hun toeren, dat ze het gaspedaal vól intrappen. Ja, dat is af en toe lekker. Klopt.

Maar... zeker in Nederland staan er toch regelmatig achter een boom of viaduct de stoere agenten m/v van het KLPD met een lasergun. Risico van het vak zeg ik dan... als je hard wilt rijden, moet je ook dokken. Je weet immers dat het niet mag.

Maar... (ja daar is tie weer), o.a. op mijn geliefde zender BNR wordt ieder uur braaf gemeld waar de flitsers staan, en dat je daar dus moet uitkijken.

Ik snap dat niet zo goed.

We hebben verkeersregels die bepalen dat je nou eenmaal niet harder mag dan een bepaalde snelheid. Die snelheid wordt duidelijk aangegeven. Daar hou je je dus aan. En als je dat niet doet, krijg je een bon.

Dat is toch logisch, en simpel? Waarom moeten er dan met veel aplomb ieder uur - wat zeg ik, ieder hálf uur - de plekken doorgegeven worden waar die flitsers staan???

If you want to play, you have to pay.

Zo logisch als wat.

Dushi Korsou

2009-06-09T09:59:00.003+02:00

Zo uit de zee op Westpunt!

Lezend bij Breuls slaat de heimwee onherroepelijk toe.

Twee keer ben ik er geweest, op dat mooie stukje Nederland in de Cariben. En hopelijk zit ik er in februari weer. De geiten tussen de cactussen door zien scharrelen, de eindeloze stroom bachata's uit de cruisende auto's op Otrabanda, de overdekte markt op Punda, Boka Pistól, Westpunt....

Een vriend die langskomt met een enorme hagedis, en grijzend meldt dat er 's avonds verse soep op het menu staat ;-)

Alle bandjes die her en der spelen, lekker in de open lucht. Het Festivalcenter, waar de muzikaal gezien "grote jongens" optreden...

Als ik mezelf zo lees, wordt het tijd om terug te gaan!

Beetje jammer

2009-06-05T18:05:00.003+02:00
Net op BNR: 50% van de Volendammers heeft PVV gestemd.

Okeee.....

Nou dat zegt dus wel weer voldoende!

What happened in the meantime

2009-06-04T11:48:00.002+02:00
Tja, wat gebeurde er allemaal in die twee jaar?

Dochter verhuisde naar Heemstede en ging er een tweede studie bij doen. Verder is ze naarstig op zoek naar een kamer in Amsterdam. Ze heeft zich, met haar "Kommilitonen", helemaal ingegraven in het studentenleven in onze hoofdstad. Gestudeerd wordt er ook nog, dat gelukkig wel. Gereisd ook; Berlijn en Freiburg zijn al afgestreept: Sziget en - daar zijn we weer - Berlijn liggen nog in het verschiet.

Ik raakte helaas werkeloos, en als 47-jarige is het niet makkelijk wat nieuws te vinden.

En dan mijn konijnen...tja dat zijn er intussen 5. Vijf. Ja, inderdaad. Het crisisgeval Daan deed zijn intrede in mijn huis. Op sterven na dood, hartbrekend lief en ondertussen uitgegroeid tot een vrolijk en gezond konijn, wat mij 's avonds als klimpaal gebruikt.

Muziek speelt nog steeds een grote rol in mijn leven; samen met salsavrienden naar concerten (Pleasure Paas Party, Oscar de Léon, Los Van Van) is superleuk. Mijn artrose-heup laat dansen niet altijd toe, maar genieten van muziek kan gelukkig altijd!

Ja, en dan vandaag de Europese Verkiezingen. Leeft het nou wel of niet onder de Nederlanders? De cijfers zullen het vanavond uitwijzen. Ik ga in ieder geval wel stemmen. U toch ook???

Daantje helpt een peterselieplantje om zeep ;-)

Mag ik me even voorstellen?

2009-05-31T20:33:00.003+02:00
Ai.

Het is dus bijna 2 jaar geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Goh. Daar ga ik nou eens even over nadenken. Vaak kriebelt het: oeh... daar moet ik ff een logje over schrijven....

Misschien moet ik dat maar weer doen. Een nieuwe zomer mét festivals komt er tenslotte alweer aan! :D

De zomer van de festivals

2007-07-18T11:00:00.000+02:00
Al jaren roepen we het: we gaan niet met vakantie dit jaar, we gaan leuke dingen doen in eigen land. Maar ja... dan moeten we dringend naar Turkije, Curaçao, Oostenrijk, Canada... en zit thuisblijven er wéér niet in.

Maar.... dit jaar is alles anders. Dochterlief ging met haar pa naar Italie tussen eindexamen en diploma (jazeker, ze is geslaagd) in, en in augustus gaan we samen 5 dagen naar Berlijn. Dus in de tussentijd: tijd voor fun in eigen land.

En mensen, wat is er veel te doen. Deze 40 plusser ging eerst naar het 55+ festival in Den Haag (lol) vanwege de leuke muziekgroepen die er optraden. Je krijgt niet vaak de kans een Surinaams dameskoor te zien optreden tenslotte. Sfeervolle oude liedjes, swingend gebracht in het Stadhuis.

The Hague festivals volgde; een eenmalig optreden van Masalsa op de Rum Rhythm avond, Wouter Hamel op de jazzavond. Pareltjes in hun soort, gratis te bewonderen in de stad.

Een hele rits eindexamenfeesten. Naarmate er meer drank in de dames en heren ging, werd het gehalte slap-lullen steeds hoger. Lol. Al eens gehoord van een BVO-tje? Dat is een biertje-voor-onderweg, heel noodzakelijk om om 2 uur 's nachts de afstand Voorburg-Pijnacker in gepaste dronkenschap te overbruggen.

Trafassi trad voor een prikkie op in het Casino Scheveningen; het was eivol en heel Surinaams Den Haag was aanwezig.

Jazz in de gracht (ja u leest het goed: IN de gracht) op de Bierkade. In de avondzon met bungelende beentjes op de kade; blikje bier, vriend, dochter en goede muziek. Wat wil een mens nog meer.

Dit weekend is er volop muziek te beluisteren op het Spui: in het kader van de Koninkrijksspelen komt de top van de Antilliaanse muziekscene optreden. Izaline Calister, Randal Corsen, Cache, Grupo Serenada... het kan niet op.

Dan volgend weekend het Zomercarnaval in Rotterdam, de laatste dag van Kwakoe in Amsterdam. Wij houden ons muzikaal wel bezig, dus.

En dan sla ik voor het gemak de reguliere dansavonden in Greve en Musicon nog even over. Oh ja, en de Culturele zondagen in Utrecht, in juni. En en en.... alle festivals waar we niet geweest zijn. Nyama, Festival del Sol, Cubafestival in Tilburg, er is gewoon te veel.

Enfin: tijd om met vakantie te gaan is er dus niet. Ban baila!

Toko

2007-05-14T11:11:00.000+02:00
En dan raak je aan de praat met de eigenaar van een Indische toko in Voorburg. Een toko vlakbij je huis, een toko waar je graag komt. Met hele goede Indische gerechten.

De eigenaar blijkt uit Afghanistan te komen. Gevlucht met zijn vrouw en kinderen. Dáár was hij apotheker, had een eigen apotheek. Zijn vrouw was bouwkundig ingenieur. Zes jaar geleden gevlucht.

Nu hebben ze een goedlopende toko. De 3 kinderen gaan naar school in Leidschendam. De oudste zit op het VWO. Waar dan? Oh, op het Veurs Lyceum. Wie die zoon dan wel is. Volgt een naam. Ja, die ken ik wel. De wereld is klein.

Van hoogopgeleid in Afghanistan, naar toko-eigenaar in Voorburg. En dat in 6 jaar tijd. De familie heeft inmiddels de Nederlandse nationaliteit, pa spreekt redelijk goed Nederlands. Hij heeft een bestaan hier op weten te bouwen. Een bestaan in veiligheid.

Maar de droefheid die uit zijn ogen spreekt, treft me iedere keer weer.

Ja, dat verjaardagsproject, dat moet ook nog een vervolg krijgen he? Misschien straks!

Verjaardagsproject - het vervolg

2007-05-02T10:54:00.000+02:00
Nadat ik vorige week zo heldhaftig begonnen was aan dat project, verzandde het natuurlijk acuut in zieke-konijnenellende, Koninginnedag, langdurige wandelingen in Haagse stadsparken en dergelijke.

Hier dus een poging-tot-update.

Waar waren we gebleven? Ja.

Zaterdag

Het zaterdagkado was een niet-materieel kado: met een vriend deed ik uitgebreid het Zuiderpark aan. We genoten van de repetitie van een brassband-mét-showcorps, aten een ijsje, banjerden in tropische temperaturen het hele park door, snoven de lucht op van véél bbq-s, haalden vervolgens roti en aten dat op tijdens het kijken naar een mooie muziek-dvd.

Zondag

Ja, dat is niet moeilijk: de overwinning van PSV natuurlijk! Een mooier kado konden we niet krijgen op de zondag.

Maandag

Maandag... wat was er maandag voor moois. Lastig. De Koninginnenach had ik wakend bij een ziek konijn doorgebracht, misschien is het feit dat ik haar leven wéér gered heb, mijn mooiste kado van de maandag. Verder was het vooral een dag om snel te vergeten.

Dinsdag

Een ritje naar Ikea leverde een mooi klaptafeltje op om op het balkon te gebruiken. Kleine Troy kreeg ook een kadootje: 2 nietjes in zijn buik omdat Meneer Jansen hem zo verschrikkelijk gebeten had. Ik geloof niet dat hij het leuk vond.

Presentjes die, zo lijkt het, altijd maar door lijken te gaan zijn het verschrikkelijk mooie weer, en het plezier wat ik aan mijn konijnen beleef. 's Morgens door een konijn helemaal gewassen worden omdat 'ie je zo lief vindt, blijft toch heel speciaal!

Verjaardagsproject

2007-04-28T09:31:00.000+02:00

Volgende week ben ik jarig. Nou moet je van élke dag een feestje maken, dat weet ik wel. Maar gisteren ben ik begonnen aan iets nieuws:

Het verjaardagsproject.

Elke dag, tot mijn verjaardag, geef ik mezelf een kadootje. Dat mag iets materieels zijn, of een leuke afspraak, dat maakt niet uit. En gisteren deed ik zowel mijn fiets (zie boven, maar dan een knalgele) als mezelf een genoegen: ik kocht een nieuw zadel. In de winter had, ergens in het uitgaansgebied van Den Haag, een of andere lolbroek mijn zadel zo ongeveer doorgesneden. Sindsdien fietste ik op een zadel-met-plastic-zakkie. Geen gezicht, en het is ook nog lastig want je witte broek neemt onherroepelijk de kleur van het zakje aan. Beetje jammer, stelde ik proefondervindelijk vast. Enfin.

Een nieuw zadel dus. Het resultaat? Mijn fiets lijkt wel nieuw. Pimp your bike!

De jaarlijkse prikkenparade

2007-04-18T11:32:00.000+02:00
En daar was ie weer: het bericht over de jaarlijkse prikkenparade. Onwetend van het onheil wat de beestjes boven het hoofd hangt, zitten ze tevreden in hun hok en eten hun avondeten.

Een kwartier later ziet hun leven er héél anders uit:

Het hele zwikkie staat klaar in de gang om afgevoerd te worden!

Op een rijtje bij de dierenarts. Er zijn nog 15 wachtenden vóór u...

Hopper benut zijn tijd goed en laat Saar even merken wie de baas is.

Dit zijn toch geen konijn-waardige houdingen, of wel soms???

Dierenarts Nijhuis is zeer te spreken over onze 4 lieverdjes, en nadat alle nageltjes onder hevig protest ook weer geknipt zijn, mogen we weer naar Voorburg terug. Een uurtje later zitten Hopper en Saar boos te zijn in de keuken, Meneer Jansen zit - hoe kan het ook anders - te vreten en Troy? Troy slaapt.

*&#%$@# !!!

2007-04-16T07:45:00.000+02:00
Het is een soort vrijdag-de-dertiende, maar dan anders.

Voor afgelopen nacht had de HTM een hele leuke activiteit in gedachten: uitslijpen van de tramrails in de bocht vlak achter mijn huis. Dat is op zich al een takkeherrie, en als klap op de vuurpijl stond er ook nog een enorme dieselgenerator te snorren om het railsslijpen mogelijk te maken. Héérlijk geslapen. Not.

Om half 7 vanmorgen, toen de HTM klaar was met feestvieren, werd ik wakker van 2 konijnen die elkaar probeerden af te maken in de keuken.

Om kwart óver 7 begon de balkonrenovatie van de voorzijde van ons flatgebouw. Het werk zou beginnen aan de andere kant van de flat, een portiek of 4 verder. U raadt het al: de heren hebben niet goed gelezen en begonnen aan deze kant.

Met een pneumatische hamer.

4 Konijnen in de stress, en Roos een pokkenhumeur.

Op een of ander manier is dit níet mijn dag. Denk ik.

Troy, just Troy

2007-04-15T10:41:00.000+02:00

Zo kan alleen een baby-konijn slapen. Echt in een hele diepe slaap.

Klein konijntje, enigszins verloren in een grote kamer.

Riep u mij?

Nieuwe site

2007-04-11T13:06:00.000+02:00
Leuk, een eigen site bouwen. Eindelijk van die formats van Blogger, webstreepjelog en consorten áf. Eindelijk precies zoals ik het wil. Eindelijk een goed boek gevonden. Nog éven puzzelen, kleurtje kiezen, foto's invoegen. Gaat helemaal goedkomen, ik weet alleen nog niet wanneer. Mijn domein heb ik in ieder geval al gereserveerd.

Allemaal beestjes

2007-04-08T11:48:00.000+02:00

En zo reed ik op een zonnige zaterdagmiddag "even" naar Ermelo, naar konijnenopvang Bunnybin, om een konijn te ruilen. Een paar weken geleden had ik daar Mobeck gehaald, maar Jansen en hij konden geen vriendjes worden; vreselijke vechtpartijen hebben we gehad. Dat werd dus niks. En nu dan Troy. Een heel jong konijn, een paar maanden oud, met vliegtuigoren waarvan er al ééntje hangt. Samen hooi eten vonden ze in ieder geval heel gezellig, hoe de rest uitpakt moeten we even afwachten.

Het is hier een enorme beestenbende ondertussen, want ook Claire's ratten, die normaliter bij haar vader wonen, logeren hier. Links Cooper, rechts Mini. Ze zijn uitermate schattig. Vanmorgen hebben ze ook meegedaan met het paasontbijt: een plakje hardgekookt ei werd in no time opgepeuzeld.
Op de site van Bunnybin (de link is verstopt in de titel van dit logje) kun je mij nog bewonderen met Meneer Jansen in mijn armen.
Ik ga even van het mooie weer genieten. Meer foto's van Troy volgen laterrrrrrrrr.

Moe

2007-03-29T09:20:00.000+02:00
Speedy Gonzales on the move.

Een doorsnee woensdag.

Opstaan, 4 konijnen verzorgen, ontbijt en lunch maken voor 2 personen, douchen, ontbijten, wég. Muziekje op de oren en fietsen naar school. Werken tot 16.30 uur. Weer thuis: 4 konijnen los laten lopen, de puinhoop erna opruimen, stofzuigen, dweilen, eten koken. Eten met dochter, afwassen, was draaien en drogen. 19.30 Uur naar zwembad, 30 banen zwemmen. Thuis danskleding aan en op de fiets naar Den Haag om even te dansen. Pffffffffff... als ik het zo nalees word ik doodmoe van mezelf!

Denken op donderdag

2007-03-22T08:25:00.000+01:00
Jaaah dat is lang geleden, ik weet het. Moet ik nou nog schrijven of niet? Eigenlijk heb ik er geen zin meer in. Maar bij alles wat ik meemaak, vormt zich automatisch een log in mijn hoofd. Jarenlang loggen leer je niet af in een paar weken.

Er gebeurt heel veel waar ik niet over kan, wíl loggen.
Er gebeurt net zo veel wat wel gelogd kan worden.
Er gebeurt zo veel, dat ik soms de tijd niet heb om te loggen.

4 Konijnen die iedere dag een bron van vermaak zijn. 1 Dochter waar het nodige over te vertellen valt. Percussieles. Concerten van Antilliaanse musici in de wijde omgeving van Den Haag. Muziek in het algemeen. Dingen die me opvallen op straat. Mensen die me opvallen op straat. De website die ik moet gaan bouwen voor een Antilliaanse welzijnsorganisatie. De musea die ik bezocht, de boeken die ik lees.

800 Leerlingen die ik iedere week weer zie. 800 Mensen/mensjes die zich in een razend tempo ontwikkelen, ieder met hun eigen gewoontes, muziek, kledingstijl, omgangsvormen. Fascinerend om mee te maken, en genoeg belevenissen om een aparte log mee te vullen.

Toekomstplannen, want dat ik over niet al te lange tijd die 800 leerlingen ga verlaten om ander werk te gaan doen is wel zeker.

Willen je lezers dit allemaal lezen? Ik heb geen idee. Wil ik er nog over schrijven? Ook dat weet ik niet. Terug naar de konijnenlog waar het allemaal mee begon; dat kan ook nog.

Kortom: ik ben er nog niet uit.

For now, this is all, folks. Reageren mag, graag zelfs. Enneh... cul8r!

In memoriam: Pim

2007-01-17T22:02:00.000+01:00

Een week en een dag heeft hij bij ons gewoond, onze lieve Pim. Zo'n zacht en zachtaardig konijn, een en al vriendelijkheid. Met groot enthousiasme viel hij aan op zijn eten, liet zich knuffelen, zat Jansen achterna en samen ontsnapten ze keer op keer uit de kooi. Door Pim werd Jansen weer een echt konijn.

Gek op een aai over zijn koppie, op worteltjes en appel, op donderjagen in de kamer. Samen met Jansen op strooptocht en mij 's morgens wakker maken door zijn ondeugende koppie om mijn slaapkamerdeur te steken.

En toen werd het dinsdag 16 januari, en ging Pim onder het mes. Als echte man wilde hij namelijk zijn territorium bepalen, en sproeide de hele kamer onder. Voor Jansen was het frustrerend om continue belaagd te worden door een hitsige vent, dus moest Pim gecastreerd.
Gisteravond was hij weer thuis, nog een beetje groggy, nog knuffeliger dan anders. At enthousiast lof en wortel, knabbelde hooi.

Vanmiddag brachten we hem terug naar de dierenarts omdat hij niet meer at, niet meer dronk, apatisch in zijn hok zat en zich niet meer verroerde.
De dierenarts wist hem iets op te lappen, en Pim zou de nacht thuis doorbrengen. We reden in storm en regen naar Wateringse Veld om hem op te halen. Wat was ik bang in de auto.

Helaas bedroog mijn voorgevoel me niet. Onze lieve zachte Pim, onze Houdini, onze grote lolbroek ... één week heeft hij van een mooi leven genoten. Eén week lol gemaakt, een week óns laten genieten van zijn lieve karakter, zijn zachte vel. Jansen heeft afscheid van hem genomen hier thuis, hem zorgvuldig besnuffeld, zijn oortje gewassen.

I'm so sorry my sweet rabbit,this wasn't meant to be.

Jaaroverzicht 2006

2007-01-07T12:44:00.000+01:00

Daar istie dan, op veler verzoek: het Jaaroverzicht 2006. Met als motto:

A kiss can change the world

Januari
De eerste avond van het nieuwe jaar breng ik door in Rotterdam, in het gezelschap van een heleboel Antilliaanse vrienden. De vriend die ik dan nog heb, laten we hem D noemen, vertrekt eind deze maand naar Curaçao, needless to say dat dat nogal wat voorbereiding en de nodige stress vergt. Ondertussen wordt er natuurlijk uitgegaan, meewerkt aan een onderzoek bij de TU Delft en op de laatste dag van janauri breng ik D. weg naar Schiphol.

Februari
Uit eten met vrienden, veel dansen, dochter krijgt een etsbrug aangemeten, dochter wordt 16, de banden met wat later zal blijken mijn huidige vriend en soulmate zou worden worden aangehaald. We noemen hem hier X ;-) Dochter gaat met haar vader naar Parijs.

Maart
X heeft mijn hulp nodig bij het vormgeven van zijn scriptie en powerpointpresentatie. Mijn agenda in maart meldt dan ook een hele hoop afspraken met X. Hier, bij hem thuis, bij hem op kantoor, in het uitgaansleven... We werken tot we erbij neervallen, hebben onnoemelijk veel lol, delen eenzelfde passie voor muziek, voor boeken, voor het goede leven, de gesprekken kaatsen heen en weer. Vrienden in het uitgaansleven – en mijn dochter - hebben nog eerder in de gaten wat er aan de hand is dan wij. Bij ons is het kwartje dan namelijk nog niet gevallen.

April – A kiss can change the world
Op de gekste uren, verwacht en onverwacht, staat X voor de deur. Heerlijke tijden. En dan, uitgerekend in de maand dat mijn vriendschap met deze bijzondere, uiterst muzikale man wordt bezegeld, sterft mijn muziekleraar van de Vrije School. Samen met een vriendin, die ik al járen niet meer had gezien, ga ik erheen. De crematie is een prachtige plechtigheid, I en ik staan met de armen om elkaar heen. Heel bijzonder om elkaar bij deze gelegenheid weer terug te zien.
Een vriend wordt 50, met X ga ik naar het graf van mijn oma om haar sterfdag te gedenken, de konijnen worden ingeënt tegen myxomatose en VHS, dochter en ik gaan samen naar een Antilliaans salsa-café in Den Haag, en na heel veel gesprekken met X hier in Voorburg en D op Curaçao besluit ik om toch naar Curaçao te gaan. Om in ieder geval mijn relatie met D netjes af te sluiten. Met lood in mijn schoenen stap ik op het vliegtuig, met in mijn hoofd de woorden van X: ik ga nergens heen, ik blijf hier en wacht op je.

Mei
Het is heerlijk om weer op Curaçao te zijn, oude vrienden terug te zien, kennis te maken met de familie van D. Ik ben er nu niet als toerist, maar leid het leven van een inwoner van het eiland. Het verschil is verbijsterend. Kennis maken met de levensomstandigheden van sommige Antillianen is een eye-opener die zijn weerga niet kent. Maar hoe slecht sommigen het ook hebben, er is altijd reden tot feest. Wat muziek, vrienden en bier, meer hebben ze niet nodig. Onder de eindeloze sterrenhemel zitten we dan ook vaak tot laat buiten.
Het is natuurlijk niet altijd rozengeur en manenschijn; ik mis X vreselijk (thank God for email) en weet na 4 dagen zéker dat mijn toekomst in Nederland ligt, bij hem, en niet hier op Curaçao. Ben dan ook heel blij dat ik na 9 dagen weer terug mag.

Op Schiphol zie ik gelukkig mijn dochter weer, en ’s middags hebben X en ik alweer ons eerste goede gesprek.

De terugslag van alle ondergane emoties volgt onverbiddelijk en ik meld me een paar dagen ziek. Door de goede zorgen van mijn fysiotherapeut, de aandacht van vriendinnen, mijn dochter en X ben ik gelukkig alweer snel opgeknapt.

Het leukste evenement in mei is de surprise-party die mijn dochter en een vriendin voor mij organiseert; mijn 44e verjaardag vierde ik namelijk op Curaçao maar de dames willen hier ook feest. Na een dag heel hard werken met X word ik met een lullige smoes naar het huis van mijn ex gestuurd, waar de kamer inderdaad vol zit met vrienden. Heel apart om te ervaren dat je dochter zo iets voor je organiseert. Het is een geweldige middag/avond!

Juni
Veel voetbal-avonden in juni, meestal in het gezelschap van dochter en/of X. Veel studie ook nog, half juni slaagt X met 3 achten voor zijn examen. Examen voorbij, en er is weer tijd voor muziek. X treedt veel op, en vaak ga ik mee naar de optredens en komen we als de vogeltjes alweer fluiten, pas thuis. Tegen de tijd dat anderen de volgende dag aan de lunch toe zijn, zitten wij aan onze ontbijtbroodjes-met-jus d’orange, luisteren muziek en praten.
Geheel volgens Antilliaans gebruik wordt er ’s avonds vaak eten gehaald; of bij de Chinese Antilliaan, een van de Surinaamse toko’s of simpelweg bij de pizzaboer om de hoek.

Juli
Dochter en ik vertrekken naar Turkije, X naar Engeland waar hij moet spelen met een band. Of het zo voorbestemd is, zijn we in precies dezelfde week weg.
Als iedereen weer terug is op honk, gaan we naar het Zomercarnaval waar X speelt met de ene band, en ’s avonds naar Delft waar hij speelt met de andere band. In de kokende hitte staan dochter en ik als een stel groupies op de Coolsingel; ze wil níet weg voordat het optreden is afgelopen en geniet zichtbaar. Een 16-jarige die niet weg te meppen is bij het optreden van een Antilliaanse band.... het is een bijzonder kind, en dat is het!

Augustus
Met haar vader verdwijnt dochterlief naar Duitsland, ik vermaak me met vrienden.
Een sterfgeval op Curaçao zorgt ervoor dat X stante pede weg moet; gelukkig kunnen we zijn verjaardag nog nét vieren met een etentje.
De vakantievierders drijven Duitsland uit door de overtollige regen en komen vervroegd terug. Ook X arriveert weer op Schiphol en wordt door mij opgehaald.
De maand eindigt cultureel: dochter en ik gaan naar de grote Rembrandt-tentoonstelling in Amsterdam, er is een cultureel festival in Voorburg en een dag later de Haschiba in Den Haag.

September
Hier in huis heeft dochterlief de konijnen, bij haar vader thuis heeft ze geen dieren. Op een mooie zomerdag rijden we derhalve naar Abcoude, om daar een prachtig stel ratjes op te halen. Ze noemt ze Mini en Cooper.
X, percussionist in hart en nieren, vond dat ik ook maar eens op percussieles moest. Dat blijkt verrassend simpel te organiseren: in Voorburg is een prima drumschool, waar Cubaanse percussieles gegeven wordt. 11 September heb ik mijn eerste les.

Dochter, vriendin en ik zijn bij de opnames van Raymann. Een paar dagen later speelt een salsa-band in het park hier in Voorburg, en ook daar zijn we bij. Denk: pastasalade, een picknickkleed, zonnige zondagmiddag, X die ook nog langskomt... het is wéér een geweldige dag.

Helaas rijdt een plaatsgenoot mijn auto in, en veroorzaakt een schade van € 2100! Ze komt het contant brengen, wil geen gedoe met de verzekering. Soms snap ik mensen écht niet. Enfin.
De maand wordt afgesloten met alweer een optreden van X, gelukkig vlakbij in Leidschendam. Weer een heerlijke avond waar Antillianen uit de hele Randstad op af komen om samen te genieten van de muziek van hun eiland.

Oktober
Belle Perez in concert! Een spetterend optreden van deze Belgische Latina in Amsterdam. Dochter en ik genieten er enorm van. De volgende dag begint ze aan haar nieuwe baan bij de Albert Heijn hier om de hoek. We gaan samen shoppen in Haarlem een week of wat later, en verbazen ons over de vriendelijkheid in de winkels. Wat een verschil met de hufterigheid in Den Haag!
In de herfstvakantie bezoek ik een concert van Izaline Calister, die haar roots heeft op Curaçao.

November
Uit onvrede met mijn huidige baan had ik al besloten, dat ik aan het eind van dit schooljaar de deur definitief achter me dichttrek. In november valt eindelijk het kwartje voor de nieuwe baan: op je 44e eindelijk weten wat je wilt gaan doen.... beter laat dan nooit! Ik zal een opleiding moeten gaan doen, veel opleidingen moeten gaan doen, maar ik heb er zin in. Dankjewel X, voor de opmerking die me de goede kant op stuurde.
Op een zondagmiddag zwerven dochter en ik door de stad, en sluiten de middag af met een kop koffie en een waanzinnig goede tompouce bij de Bijenkorf. Gezeten achter de hoge ramen laten we de stad aan ons voorbijtrekken, en genieten.
Net zo genieten X en ik als we in een van onze gezamenijke weekends ’s morgens gaan ontbijten in de stad; het blijft een bijzonder begin van je zondag.

December
Ontbijt bij Bazar in Amsterdam, en daarna de voorstelling van Dubbelspel, daar begint december mee. Dat kon dus al niet beter. Dat ik verderop in de maand, als 44-jarige, door een 49-jarige in een karretje door de Mega Stores werd gereden, was natuurlijk wel een dieptepunt. Maar een lol dat we haddden :-)
Toen kwam de kerstperiode. Afsprekerig en agenda-gericht als wij Hollanders zijn, wilde ik natuurlijk weten wat iedereen deed die periode. Dan moet je dus geen Antilliaanse vriend hebben... we zien wel is het grote motto. Dus dat deden we dan maar. En het kwam helemaal goed.
De 23e was er kaarsjesavond, met ex en dochter erheen. Warme chocomel, nepsneeuw en de sterren aan de hemel weerspiegeld zien in de ogen van je dochter. Geweldige avond. De 24e speelde X en ik ging mee. Samen ontbeten we Eerste Kerstdag en gingen daarna ieder ons weegs. ’s Avonds kwam dochter hierheen, en samen gingen we Tweede Kerstdag naar oma met een mand vol kadootjes. De dag erna gingen we samen dansen bij Greve.
Ouwejaarsavond vierden we, tot verbazing van velen, met X, mijn dochter én mijn ex. En het was een hele geslaagde happening.

Zo eindigde het jaar 2006 in het gezelschap van 3 mensen die me heel lief zijn: de vader van mijn dochter, mijn dochter zelf en meneer X. Mijn soulmate, door een toevallige speling van het lot in mijn leven gekomen. Om er hopelijk nooit meer uit te verdwijnen.

Wat u nog mist in dit overzicht? De nodige ellende op gezondheidsgebied, tig ziekenhuisbezoeken, etentjes met vrienden, nog meer concerten, verhalen over mijn werk enz. enz. enz. Tja, en dat laten we dus lekker zo. Je kan niet aan de gang blijven he?
Mijn agenda van afgelopen jaar kan definitief de kast in. Het was een bewogen jaar, een mooi jaar. Een jaar wat mijn vensters op de toekomst definitief geopend heeft.

Time flies

2007-01-02T08:34:00.000+01:00
Marloes vraagt mij terecht waarom ik zo weinig schrijf. Een aantal redenen: er zijn nog maar weinig mensen die dit log lezen, de overstap naar Blogger heeft het aantal reacties geen goed gedaan. Teveel privacygevoelige dingen in mijn leven, waar ik niet over kan en wil loggen. Mezelf de tijd niet geven om me te verdiepen in de ins en outs van Blogger, waardoor de logs dan grafisch gezien net weer niet zó op het scherm verschijnen als dat ik dat zou willen.

Enfin (om met Martin Bril te spreken).

Het is weer januari. Januari 2007. Gaat de tijd bij u ook zo snel? Als ik het afgelopen jaar terugdenk, is er zo ontzettend veel gebeurd. Daarover in een latere log meer (ja Loes, die verschijnt zéker deze week nog :P ). Het is een verschrikkelijk cliché, maar time flies when you’re having fun.

Straks de kerstspullen opruimen. Heerlijk, de kamer weer herkenbaar als míjn kamer. Gisteravond bracht ik mijn vriend naar huis, en die verzuchtte ook al verrukt dat het leven nu weer normaal ging verlopen. Lekker. Alle vreetfestijnen voorbij, de vraag: “wat doen we met oma met de feestdagen?” hoeft niet meer beantwoord te worden, de koelkast bevat bijna alleen nog maar gezond voer en de kerstcd mag Godzijdank ook weer opgeruimd.

Begrijp me niet verkeerd: december is een hele gezellige maand. Maar ik word er af en toe zo MOE van.

Nog één week kerstvakantie te gaan. Aan de slag Rosa, benut je tijd goed!

Voetbalhumor

2006-12-18T08:18:00.000+01:00
Met meer geluk dan wijsheid wint ADO dit weekend van Willem II. Beide ploegen staan op de nominatie om te degraderen. Willen II heeft nét een wedstrijd meer gewonnen dan ADO.

En wat zingen de fans op de tribune?

"Jingle bells, jingle bells, jingle all the way.
Iedereen kan voetballen, behalve Willem II!"

Dat was het nieuws

2006-12-14T08:26:00.000+01:00
Zo maar een greep uit het nieuws van vanmorgen.

* De Tweede Kamer zegt het vertrouwen in Verdonk op, maar mevrouw hoeft niet weg, raakt alleen integratiezaken kwijt. De kamerleden blijven zitten, om het land bestuurbaar te houden.

* De vader van Sara en Ammar mag binnenkort Nederland weer in, zijn signalering bij Interpol wordt opgeheven. Goh, hoe lang zou het duren voordat die arme kinderen wéér door pa meegenomen worden naar Syrie?

* De krakers in Fort Pannerden mogen er niet meer wonen, maar mogen het Fort wel beheren. Behéren.... wat hebben ze daar nou aan???

Rest mij nog maar één vraag: Bent u ook zo blij met het poldermodel?

De tijd dat er nog duidelijke, eenduidige besluiten werden genomen is definitief voorbij geloof ik.

This is your wake-up call!

2006-12-12T07:31:00.000+01:00
Tijd: 6.45 uur

Locatie: kamer van dochter.

Actie: tijd om op te staan.

Commentaar: IK BEN NOG NIET UITGESLAPEN !!!

Wake-up service buigt af richting konijnen.

Tijd: 7.00 uur

Locatie: mijn huiskamer, en via de telefoon slaapkamer van BWH (zie voor verklaring ergens hieronder)die ik wakker moet bellen.

Commentaar: HET IS NOG GEEN 7 UUR !!!

Helaas, het was wel 7 uur.

De service hier is toch ook grenzenloos. En nou ga ik lekker thee drinken.
Oh, en hoe ik zelf wakker werd? Door het gesnerp van die kl*tewekker natuurlijk!

Van het Midden Oosten naar De West

2006-12-04T15:43:00.000+01:00

Cool Slideshows

Zondag 3 december was weer eens Amsterdam-dag: van het Midden Oosten naar de West.

We begonnen in Hotel Bazar, waar dochter en ik genoten van een heerlijk ontbijt met gerechten uit het Midden Oosten. Vervolgens liepen we in de zeikende regen naar Paradiso, voor de voorstelling van Dubbelspel. De Stichting John Leerdam (ja, die PvdA-er uit de Tweede Kamer) maakt ieder jaar een voorstelling, en dit jaar dus naar aanleiding van het boek van Frank Arion. De acteurs en musikanten werkten belangenloos mee; de opbrengst gaat naar 2 arme scholen op Curacao.

Paradiso was afgeladen; allebei de voorstellingen waren in no time uitverkocht. Wat volgde was een zogenaamde theatrale reading: top-acteurs en zangers uit de Cariben lazen en zongen scenes uit Dubbelspel voor, ondersteund door de muziek van een band.

Dubbelspel is een uitermate broeierig verhaal wat naar mijn mening goed tot uitdrukking kwam in de voorstelling. Het (overwegend Antilliaanse) publiek genoot zicht-en hoorbaar van het gebodene. Rayman en Rutte samen op het toneel, geen gebruikelijke maar wel een goede combinatie.
De ijzersterke vrouwen die ook zonder steun van de man (morgen komt alles goed dushi...) het wel rooien. De hoop die er ondanks alle moeilijkheden weer uit spreekt...

Het is jammer dat de voorstelling niet op tournee gaat, ik zou graag nog een keer gaan kijken.

Zondag

2006-11-27T15:43:00.000+01:00
Zondagmorgen, café Greve, hartje Den Haag. Hij met De Volkskrant, zij met Trouw. Even later arriveert het ontbijt. Er wordt wat van elkaars bord geproefd. Kritisch geluisterd naar de muziek. Meegedrumd. Gepraat over de Trias Politica. Afsluitend nog een kop thee. Mét schijfje citroen.

Hij wil nog even langs de AH, zij hobbelt gezellig mee.

Als ze hem even later, na weer een geslaagd weekend, thuis afzet, zegt ze: "We hebben het goed zo, vind je niet?" Dat vindt hij gelukkig ook.

Que viva viva la vida , Y vivirla cada día

Belle Perez, Qué viva la vida

Helaas pindakaas

2006-11-25T12:11:00.000+01:00
6 Jaar oud was ze, een klein frèle blond grietje, en de boomlange kinderarts ging voor haar op zijn knieën en meldde: "Hallo, ik ben Max!"

Een paar weken en een paar onderzoeken later, meldde hij vrolijk: "Mevrouw, u heeft een extreem allergisch kind!" Goh... dát was ons nog niet opgevallen ;-)

Pinda-allergie, voor die tijd nog nooit van gehoord. Dan eet je toch geen pinda's zeg je dan met je lekenverstand. Mis, fout, helemaal niet goed, beetje jammer. Pinda zit in veel meer dan je denkt, dan je zou verwachten. Dus pasten we op met wat er in dat kleine bekkie verdween. Liepen jarenlang met een Epi-pen op zak. Legden aan onwillige mensen uit wat het betekent, een pinda-allergie. Dat het toch wel levensbedreigend kon zijn enzo.

Afgelopen woensdag werd het kleine frèle grietje van toen ingeschreven bij de poli longziekten van het LUMC. Het hele circus aan onderzoeken gaat weer van start. Van de longarts krijgt ze zo'n chique tasje met huidverzorgingsproducten mee, speciaal voor allergische mensen met een extreem droge huid.

Gelukkig gewend aan het áltijd lezen van etiketten, komt ze tot de volgende ontdekking: één van de ingrediënten van de crème is pinda. Ze kon er de humor niet van inzien.

Hoe het verder ging...

2006-11-20T20:47:00.000+01:00
Doodstil was het buiten op straat. Het was ook al rond de klok van twaalf. Dik ingepakt had ik een uurtje buiten gewandeld. Toen ik de portiektrap opkwam, bereikte mij een ijselijke gil. Het kwam uit míjn huis....

Binnen trof ik mijn dochter met haar vriendin, samengepakt op 1 bankkussen, de armen stevig om elkaar heen en bibberend van de spanning. De gehuurde film was nogal - uhh, griezelig laten we maar zeggen. Eigenlijk nog niet eens gek dat ik thuiskwam dus, om de dames gerust te stellen.

De oplettende lezer vraagt zich nu af wat ik thuis deed. Ik zou toch uit logeren? Tja. De betere wederhelft had vrijdag een optreden in de buurt van Maastricht. Was zaterdagochtend, toen het al licht begon te worden, pas weer thuis. Zaterdagmiddag/avond repetitie met een andere band. Repetitie liep dramatisch uit. Daarna bij thuiskomst was hij, geheel begrijpelijk, in slaap gevallen. Kan gebeuren. Geheel stuk was 'ie.

Daarom sliep ik dus thuis. Was gezellig hoor, met die meiden aan het ontbijt zondag. En de betere wederhelft verscheen aan het eind van de middag alsnog hier, we keken "de wedstrijden", aten gepimpte zuurkool (da's met ananas en kaas, mocht u het zich afvragen), keken naar BNN met een programma over de verkiezingen, keken nog meer voetbal en verbaasden ons over ADO. Om daarna in elkaar gerold in slaap te vallen.

Toen ik hem vanmorgen naar zijn werk bracht, eindigde wéér een heerlijk weekend met dochter, haar vriendin, mijn betere wederhelft en niet te vergeten de konijnen. Er viel veel te genieten.

Ster wilde graag weten of de logeerpartij naar wens was verlopen. Nou... kijk... het liep dus weer allemaal héél anders dan verwacht.

Uit huis gezet

2006-11-17T09:58:00.000+01:00
Tsss... het moet niet gekker worden, uit huis gezet door je eigen dochter.

Wat is het geval?

Dochter krijgt morgen een vriendin te logeren. De dames moeten natuurlijk tot vroeg in de morgen de belangrijke dingen des werelds bespreken, en als ik in de kamer ernaast tracht de broodnodige uurtjes slaap te pakken, kón dat wel eens commentaar opleveren.

Dochter kwam derhalve met de volgende suggestie:
"Mama, eigenlijk moet je bij *** (mijn betere wederhelft) gaan slapen! Dan kunnen wij lekker onze gang gaan!"

De betreffende betere wederhelft kon alleen maar meewarig het hoofd schudden. Maar vond het verder een uitstekend idee als ik daarheen kwam.

Tja... 16-jarige dames. Voordat je het weet lullen ze je zo je eigen huis uit ;-)

Voor alle zekerheid...

2006-11-15T14:05:00.000+01:00
Staat er net een leerling voor mijn balie. Zoals zo ongeveer iedere woensdagmiddag komt hij zijn wachtwoord (waarmee ingelogd kan worden op de computers op school) veranderen, want dat vergeet hij namelijk iedere keer.

Nadat ik hem verzekerd heb dat dit écht de laatste keer is, geef ik hem zijn nieuwe wachtwoord. De inspiratie is een beetje op, dus het wordt sukkeltje.

"Met 2 k's, juf?" vraagt hij voor de zekerheid....

:-)

Worteltjestaart

2006-11-07T11:15:00.000+01:00

Bunnybin, dé konijnenopvang van Nederland, gevestigd in Ermelo, bestaat 5 jaar. Ongelofelijk goed werk wordt daar verricht. Ga eens een kijkje nemen en Wilma feliciteren!

Blues

2006-10-18T08:53:00.000+02:00

"Wild woman don't get the blues"
zei een vriend een paar jaar geleden tegen me.

Je hebt van die dagen...
dan moet je dat jezelf toch héél ernstig voorhouden.

En dat is twee ...

2006-10-16T22:21:00.000+02:00

Afgelopen donderdag haalden dochter en ik tevreden mijn auto op. De schade was netjes hersteld, de leenPanda ingeleverd en wij waren weer blij.

Zondagochtend ging de bel. De buurvrouw, net als wij nog in pyama, met grote verschrikte ogen: Roos !!! Je achterruit is ingeslagen!!!

Toen heb ik langzaam, héél langzaam tot 10 geteld. Daarna heb ik, met toestemming van buurvrouw en dochter, heel hard KUT geroepen. Dat luchtte op. Nog steeds, trouwens.

Gelukkig was de Car glass ook op zondag open, en was mijn geliefde seicentootje al snel voorzien van een nieuwe achterruit. Helaas was ik 100€ armer, en waren én mijn zondag en mijn humeur verpest.

Nou heb ik van thuis altijd meegekregen dat alle goede dingen uit drieën bestaan. Helaas, is mijn ervaring, alle slechte óók. Vraag aan de lezers: wat voor onheil staat mijn auto nog meer te wachten ???

Kaartje

2006-10-10T17:23:00.000+02:00
Eind oktober wil ik heeeeeeeeeel graag naar een concert van haar maar ja... dan moet je dus wel even naar Het Paard fietsen he.... en dáár had ik nou net geen zin in.

Wat een muts ben ik ook... straks is het uitverkocht en vis ik weer naast het net.

*geeft zichzelf in gedachten een ferme schop richting Den Haag Centrum maar checkt eerst even de site ...*

Shit.....dat hoeft dus niet meer, Paard dicht.

Geen tijd

2006-10-09T15:35:00.000+02:00

Verwijten die heen en weer geslingerd worden. Wat nou geen tijd? '

Alles voor iemand over gehad hebben, en dan denken dat als je zelf steun nodig hebt, een beroep op diegene kunnen doen. Die vlieger ging helaas niet op.

Tijdgebrek is het logische gevolg van keuzes die je maakt. Keuzes voor het een, en dus niet voor het ander. U raadt het al: ik ben "het ander".

Met het douchewater spoelden de tranen van teleurstelling en woede mee het putje in.

El mundo bailando

2006-10-07T11:53:00.000+02:00

Sueño un mundo
Sin tristeza sin temores
Un mundo lleno de calor,
Alegría y colores, yeah yeah!

Sommige ouders geven hun kind geld aan het einde van een succesvol afgesloten schooljaar, sommige ouders geven een kado, andere ouders doen helemaal niks en wij... gingen meestal met dochterlief uit eten. Deze zomer dacht ik: ik doe het eens helemaal anders. Die horeca, dat weten we nou wel, ik boek twee tickets voor Belle Perez.
Dat bleek online verrassend simpel te regelen, dochterlief kon met haar 16 jaar nog voor het kindertarief mee, en een paar dagen ná de rapportuitreiking lag de envelop van de Ticketservice op de mat.
Dochter, die dit hélemaal niet verwacht had, was ontzettend blij. En zo gingen we gisteravond, in de stromende regen, naar Amsterdam. Via de file op de snelweg, de file bij de muntautomaat, de file bij de garderobe en de bar én de file bij het toilet, de zaal van de Heineken Music Hall in. Een uitverkochte zaal, mensen in feeststemming, kleine meisjes ook, hun haar prachtig ingevlochten, met van die glanzende oogjes, zo lief.
Van begin tot eind was het genieten van Belle. Makkelijk verteerbare Latin Pop, ligt goed in het gehoor, strak ritme eronder en een grote begeleidingsband met 2 superenthousiaste Cubanen. En de Heineken Music Hall danste, juichte, klapte en zong hartstochtelijk mee met the queen of Latin Pop.
Ook al is het inmiddels alweer oktober, toch was het een mooie afsluiting van een turbulent schooljaar.

Paspoort

2006-10-05T08:55:00.000+02:00
Ergens in een map ligt 'ie nog, het bewuste exemplaar van de Staatscourant met daarin de melding dat ondergetekende het Nederlanderschap was toegekend. Want vóór 1985 (ja, inderdaad, vér daarvoor) geboren met een buitenlandse vader, dus geen Nederlandse.

En daar stond ik dan, als 8-jarige, op het Gemeentehuis van Voorburg. Mijn Britse paspoort moest ik inleveren, en in ruil daarvoor kreeg ik een paspoort wat mij voorgoed verzekerde van een plekje in Nederland. Niet meer iedere maand naar de Vreemdelingenpolitie om je te melden. Helaas ook niet meer in de rij voor de inwoners van GB als je je familie gaat opzoeken, helaas ook niet meer dat prachtige Britse paspoort.

Verdonk is een van de politici die van mij na de verkiezingen écht niet meer hoeft terug te komen, maar de maatregel die ze gisteren aankondigde, is een van haar betere. Want waarom zou je met een Nederlandse vader wél, en met een Nederlandse moeder géén Nederlands paspoort krijgen?

Meer lezen? klik: http://www.nos.nl/nos/artikelen/2006/10/art000001C6E7F1A359152A.html

Dierendag

2006-10-04T17:42:00.000+02:00

Onze nieuwste aanwinst, Meneer Jansen

hard op weg om ongein uit te halen

En de oudgedienden Hopper en Saar, relaxend in de keuken
(let vooral op die schattig gekruiste achterpootjes)

Voorpret

2006-10-04T12:06:00.000+02:00

Chics on a mission:

6 Oktober 2006

Heineken Music Hall, Amsterdam
Belle Perez !!!
http://www.belleperez.be

Dagje Amsterdam!

2006-10-02T22:40:00.000+02:00

Op je t-shirt

2006-10-02T15:09:00.000+02:00
Gespot op de gang op school:

jongeman, ongeveer 15 jaar oud, blond, een zogenaamd Haags matje in de nek, hangende schouders en een t-shirt met de tekst

Gigolo Latino

en een ander jongmens, zelfde leeftijdscategorie, met de volgende uitsmijter:

Available all night

Soms vraag je je toch af of ze zelf a: weten wat er op dat shirt staat en b: of ouders nog énige invloed hebben op de keuzes van hun kinderen ;-)

Verhuisd....

2006-10-02T10:46:00.000+02:00

Eind september, picknick en salsa in het park
Verhuisd....
En maar eens kijken of het me hier beter bevalt.

Dat gehannes met webstreepjelog stemde niet tot vreugde tenslotte.